963_3f38cc514b2e9c3cf96f575846f69387

Een van Johns jeugdvrienden was het meisje Violet Paget, een Engelse die zich later als schrijfster en esthete het pseudoniem Vernon Lee gaf.
Van haar is de uitspraak dat Sargent’s leven samen te vatten was in de zin “He painted”.

Sargent zelf heeft weinig brieven en geen dagboeken nagelaten. He painted.
Sommigen zeggen dat hij affaires had met vrouwen, anderen vonden dat hij in zijn mannelijke naakten duidelijke homo-erotische tendensen vertoonde.
Zeker is dat hij nooit huwde en altijd bleef schilderen.

Tijdens zijn leven reisde hij tot in de Rocky Mountains wat de westelijke kant betrof, en naar het oosten was Jeruzalem een eindpunt. Op zoek naar onderwerpen, naar het leven wat “geschilderd” kon worden.
De wereld was een gelegenheid om te schilderen, om thuis te zijn in de kunst.

Vernon Lee ontmoette John in de winter van 1866-67 in Nice toen ze elf waren.
Emily,Johns zus was negen.
De kinderen speelden er in de tuin van Maison Virello waar meneer en mevrouw Sargent een flat hadden gehuurd. Vlakbij Maison Corinaldi was er nog een grotere tuin als speelterrein.
Deze speelplaatsen lagen aan de rand van stad: palmbomen, vijgen-boomgaarden, dwergroosjes en lege villa’s.
Lee beschrijft de spelletjes van de kinderen in de Anglo-Amerikaanse kolonie van Nice.

Now, in these tragic representations there was always a boy, either decapitating Mary, Queen of Scots with the fire shovel, or himself offering a bared neck on a footstool in the character of the Earl of Essex,” (terwijl zijzelf Queen Elisabeth speelde!)

En die jongen dat was John.
De volgende winter vulden ze de tijd samen met Mrs. Sargent al schilderend.
Moeder Sargent was de drijvende kracht.
Niet alleen wat het schilderen betrof, maar zij was het die alle Europese musea wilde zien, die haar kinderen naar Pompei bracht, er mee op de Vesuvius klom, hen van de ene naar de andere hotelkamer meenam om de wereld te zien.
Dokter Sargent was een begrijpend man en volgde haar.

In een van de weinige brieven schrijft John aan een vriend (Ben del Castillo):

“After you left Rome, Ma gave me a large album of white Roman binding to stick photographs in, and I have stuck in about 60 of Rome and a great many of Naples. I have a good many old Greek and Roman poets, and I am trying to get the first Caesars. I will get some photographs of the Museum at Munich, where there are some very beautiful statues.”

Bij gebrek aan eigen vaderland (hij zou twintig worden eer hij een voet in Amerika zette) bouwde hij zijn eigen land waarin de schoonheid van het verleden en het heden zijn directe omgeving werd.
Hij sprak vloeiend Italiaans en Frans en zijn Engels had eerder een Brits accent dan het New Engeland kleurtje waarmee zijn ouders praatten.

En de hotelkamer hierbij afgebeeld was zijn tent die telkens “elders” als bestemming had.