Oscar_Wilde2

Laten we het nu eens NIET hebben over iets, maar de deur opendoen voor de tekst zelf.
Lees het voorwoord van The Picture of Dorian Gray, bestaande uit 25 epigrammen.
Ze verschenen voor het eerst in maart 1891 in The Fortnightly Review
Op 1 juli 1891 verschijnt The Picture of Dorian Gray in boekvorm

The artist is the creator of beautiful things. To reveal art and conceal the artist is art’s aim. The critic is he who can translate into another manner or a new material his impression of beautiful things.

The highest as the lowest form of criticism is a mode of autobiography. Those who find ugly meanings in beautiful things are corrupt without being charming. This is a fault.

Those who find beautiful meanings in beautiful things are the cultivated. For these there is hope. They are the elect to whom beautiful things mean only beauty.

There is no such thing as a moral or an immoral book. Books are well written, or badly written. That is all.

The nineteenth century dislike of realism is the rage of Caliban seeing his own face in a glass.

The nineteenth century dislike of romanticism is the rage of Caliban not seeing his own face in a glass. The moral life of man forms part of the subject-matter of the artist, but the morality of art consists in the perfect use of an imperfect medium.

No artist desires to prove anything. Even things that are true can be proved. No artist has ethical sympathies. An ethical sympathy in an artist is an unpardonable mannerism of style. No artist is ever morbid. The artist can express everything.

Thought and language are to the artist instruments of an art. Vice and virtue are to the artist materials for an art. From the point of view of form, the type of all the arts is the art of the musician. From the point of view of feeling, the actor’s craft is the type. All art is at once surface and symbol. Those who go beneath the surface do so at their peril.

Those who read the symbol do so at their peril. It is the spectator, and not life, that art really mirrors. Diversity of opinion about a work of art shows that the work is new, complex, and vital. When critics disagree, the artist is in accord with himself. We can forgive a man for making a useful thing as long as he does not admire it. The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely.

All art is quite useless.

man met poppen

In kleine, zeer kleine oplage publiceert Symonds in 1891 A Problem in Modern Ethics
James leest het geschrift dat hem door Gosse wordt toegespeeld.
Hij reageert er afstandelijk en ironisch op naar Gosse toe, maar er is ook een bewonderende toon voor de intelligentie en de moed.
(een herinnering aan het ontbreken van moed bij de schrijver van Beltraffio)

Hij bewondert Symonds, maar hij vindt de zaak waarvoor Symonds opkomt toch maar een vreemde zaak.

James schrijft dat hij zich levenig kan voorstellen dat vrienden en relaties van Symonds zich onbehaaglijk voelen bij de lectuur van dit opstel waarin het ondermeer gaat over Ulrichs verklaring van homoseksualiteit als de vrouwelijke ziel in het mannelijke lichaam.

Als in 1893 Symonds overlijdt blijkt bij zijn dood James’ belangstelling voor hem nog steeds zeer groot.
James schrijft Grosse dat het bericht hem heeft geschokt, ook al had hij geen duidelijk beeld van die onvermoeibare werker, zegt hij.

In november 1894 heeft James zo net de lectuur van Little Eyolf beëindigd.
Hij is er verrukt over.
‘What I seem dimly to divine is that she-Eyolf goed the same way as the He, i.e. the way of the fiord.”
Uit een brief aan zijn uitgever Heinemann.

Het is 17 december 1894 als hij het bericht krijgt dat zijn vriend, de schrijver Stevenson overleden is.

Op 27 deccember 1894 is James verdiept in de lectuur van de ‘in gedempte toonaard’ geschreven biografie van Symonds, geschreven door diens vriend Horatio F. Brown.
Die heeft er alles aan gedaan om het homofiele aspect in zijn boek te sublimeren.
James schrijft aan Edmund Gosse:

‘I have been reading with the liveliest- and most painful- interest the two volumes on the extraordinary Symonds.
They give me an extraordinary impression of his “gifts”- yet, I don’t know what keeps them from beeing tragic.’

Maart 1895:

Alhoewel daartoe door vrienden aangemoedigd weigert James een waarderende evaluatie van Symonds te publiceren.
Hij had het te druk, schrijft hij.
Bovendien, zegt James, zou het een onmogelijke taak zijn: de helft van het leven van Symonds was immers vreemd morbide en hysterisch en tegen het einde van zijn leven kleurde juist dat aspect van zijn bestaan Symonds’ werk.
Over Symonds schrijven zonder dat aspect te behandelen zou een aantasting betekenen van het geheel, maar zich daarmee bemoeien, ironisch of expliciet zou een Probleem opleveren, een probleem dat hem te machtig is.
De hoofdletter maakt duidelijk welk Probleem James bedoelt.

GARY BLYTJE

Over welke “gifts” heeft James het als hij Gosse in december 1894 over Browns biografie schrijft?

We kunnen een antwoord vinden op die vraag als we James’ exemplaar ter hand nemen waarin hij zijn persoonlijke aantekeningen heeft gemaakt.

We vinden hoofdzakelijk persoonlijke notities bij de passages over waarnemingen van Symonds in trance en over Symonds ‘verandering van levensgerichtheid van het metafysische naar het aardse.

De belangrijkste passage is die waarin Symonds een beschrijving geeft over de uitwerking van chloroform bij een medische ingreep:

‘Felle lichtflitsen en duisternis wisselen elkaar aanvankelijk af.’

Toch neemt hij duidelijk waar wat er in de kamer gebeurt, maar het contact met de tastbare werkelijkheid lijkt verbroken.
Hij voelt zich de dood nabij.
Maar plotseling neemt zijn bewustzijn de aanwezigheid van God waar.

”..who was manifestly dealing with me, handling me, so to speak, in an intense personal present reality.’

Leven en dood schenen in die toestand niet meer dan lege begrippen, want er restte niets dan de Ziel en God: twee onvernietigbare existenties in een hecht verband.
Het is een toestand waarin ook communicatie mogelijk is.

Symonds:
‘Some have said they ware convinced by miracles and spirit-raping, but my conviction is a real new sense.

Hij voelt God antwoorden:

‘I have suffered you to feel sin and madness, to ache and be abandoned, in order that now you might know and gladly greet Me. Did you think the anguish of the last few days and this experience you are undergoing were fortuitous coincidences?’

Het ontwaken uit deze begenadigde roes brengt Symonds in de dieptste wanhoop en twijfel.

We zullen hen niet alleen laten, wordt dus vervolgd.