Chris Ofili (193)

943_5d8cb6af4f4350941204cc303cbb281b

Grote herrie in de kunstwereld, enkele jaren geleden.
Een “heilige maria” van een Engels-Nigeriaanse kunstenaar, Chris Ofili had een klomp olifantenpoep als linkerborst, en verder was ze omringd door knipsels uit pornoboekjes, voorstellende borsten, billen en kutjes.
De katholieke aartsbisschop riep op tot verwijdering van dit werk, in de States werden de subsidies van de Tate Gallerie ingetrokken (en later weer teruggegeven), kortom de aandacht was gevestigd.
De schilder kreeg de mooie bijnaam ‘The elephant man’, in 1996 de grote Turner prijs en intussen hangt zijn werk in diverse grote musea,vertegenwoordigde hij U.K. in Venetië en…werd gisteren in New York nieuw werk van hem getoond, namelijk 180 aquarellen, voornamelijk gezichten, maar ook mooie kleurrijke vogels in een prachtige tuin.

Je weet dus waar ik nu ben. Toevallig kwam ik bij de opening van de tentoonstelling terecht, en ik was erg ontroerd door de prachtige werken van Chris Ofili.
Wij zijn zo gewoon aan de codes van de oude Europese kunst dat we vergeten welke vitaliteit er in Afrika schuilt, een vitaliteit die we nog altijd koloniaal benaderen: we verzamelen ze, maken ze te gelde, maar we bekijken haar niet of laten haar links liggen.

Een reeks aquarellen kreeg ‘witte’ lippen als titel, en de titel van deze serie ‘The unkissed’ verklaart hun kleur.
Dat is het wat ons schort: ons werkelijk te kort aan liefde omdat we alleen omarmen en kussen wat we kennen of denken te kennen.
In feite kussen we vooral onszelf en dat durven wel eens liefde noemen.
Ik stuur je één vroeger werkje van hem mee, the afro lunarlovers.

Uitgestuurd om een verdwenen collectie van Columbus’ zoon te vinden is de confrontatie wel erg hard.
We waren beter thuis gebleven, denk ik soms.