samen zien wat er niet was (210)

Minolta DSC

De eerste keer was hij in 1914 in Ravenna en toen reeds intrigeerde hem het Mausoleum van de Romeinse keizerin Galla Placida.

Galla Placida was een sterke vrouw bij wiens geboorte het Romeinse rijk in twee werd gedeeld.
Zij werd in het Oostelijk gedeelte geboren en groot gebracht.
De Oostelijke heerser benoemde zijn zoon Honorius tot keizer van het Westen.
In 402 verlaat Honorius Rome en Milaan en kiest hij Ravenna als hoofdstad van het Romeinse rijk.
Het lag in de moerassen en was daarom tamelijk veilig tegen de voortdurende aanvallen van de Wisigoten.

Galla Placida, dochter van de fameuze keizer Theodosius, zus van Honorius, mooi en erg godvruchtig huwt eerst met Athaulf, koning van de (rij ruwe) Wisigoten, daarna met de toekomstige Konstantijn III, de generaal van haar broer Honorius, en na de dood van haar broer wordt ze zelf Augusta in afwachting van de meerderjarigheid van haar zoontje.

Het is een nogal spannend en warrig verhaal maar ze had doorzettingsvermogen, deze vrouw.
Meegesleept naar legerkampen, tegen haar wil gehuwd met barbaarse vorsten, in eer hersteld, kortom een aanwezigheid

In 1931 keert Carl Jung terug naar Ravenna en weer komt hij onder de indruk van het mausoleum (al is het weinig waarschijnlijk dat de stoffelijke resten van Galla daar verblijven!)
Hij bezoekt de ruimte met een “Bekannten” (vrouw).
In het baptiserium, de doopkapel valt hem het speciale blauwe licht op, datzelfde blauwe licht overigens waarover hij het heeft tijdens zijn ziekte en nachtelijke visieoenen die ik gisteren beschreef.
Hij vroeg zich niet eens af waar het licht vandaan kwam, en tot zijn grootste verbazing zien ze, waar vroeger vensters waren, vier grote mozaikfresco’s van een bijzondere schoonheid.

Ich ärgerte mich auf meinen Gedächtnis zo ganz und gar nicht verlassen konnte.”

Aan de zuidkant kijken ze samen naar de doop in de Jordaan, aan de Noordkant zien ze de doorgang door de Rode Zee van de kinderen van Israel, en het derde verbleekte vlug in zijn herinnering.
De vierde, de mooiste mozaïk stelde Christus voor die de zinkende Petrus de hand reikte.
Voor die laatste mozaïk blijven ze zeker twintig minuten staan en ze discussiëren over de oorspronkelijke doopritus, in het bijzonder over het feit dat de werkelijke doopselritus met werkelijk doodsgevaar verbonden was. (het helemaal onderdompelen!)

Von dem Mosaik des untersinkenden Petrus bewahrte ich die deutlichste Errinerung und sehe noch heute jedes Detail vor mir:
Die Bläue des Meeres, die einzelnen Steine des Mosaiks, die Spruchbänder die ich zu entziffern suchte.
Nachdem wir das Baptisterium verlassen hatten, ging ich sogleich zu Alinari, um mir Photographien der Mosaiken zu kaufen, konnte aber keine finden.”

Omdat hij een andere afspraak heeft dacht hij eraan de foto’s van huis uit te bestellen.
Als hij weer thuis is, vraagt hij aan een vriend die naar Ravenna reist hem die foto’ s mee te brengen.
Die kan de bewuste foto’ s niet vinden want…die mozaieken schijnen NIET te bestaan.

WORDT VERVOLGD