832_d6dc38a66ad2208ecc190db4eb059a67

Henry James neemt Sargent mee naar Londen. Het jaar 1877.
Ze bezoeken een aantal ateliers en houden natuurlijk halt bij de leider van de Pre Raphaelites Broederschap, Edward Burne -Jones.
James noemt hem: “quite the lion of the occasion, at the head of the English painters of our day.”

Nu, zeven jaar later, 1884, bekijken ze Burne-Jones “King Cophetua and the Beggar Maid”, zijn laatste doek, naar een Elizabethaanse ballade, een tekst van Tennyson: de koning heeft zijn troon aan een bedelmeisje gegeven. Ze wil er wel opzitten, maar weigert zijn kroon.
(een mezzo tint ervan is in onze winkel te koop)

Her arms across her breast she laid;
She was more fair than words can say;
Barefooted came the beggar maid
Before the king Cophetua.
In robe and crown the king stept down,
To meet and greet her on her way;
‘It is no wonder,’ said the lords,
‘She is more beautiful than day.’

As shines the moon in clouded skies,
She in her poor attire was seen;
One praised her ankles, one her eyes,
One her dark hair and lovesome mien.
So sweet a face, such angel grace,
In all that land had never been.
Cophetua sware a royal oath:
‘This beggar maid shall be my queen!’

Burne-Jones is een merkwaardig beminnelijk man, leerling en vriend van Rosetti, liefhebber van oude legenden, nerveus, tot en met betrokken bij zijn werk.
Hijzelf vond Sargents werk te weinig afgewerkt, en dat wordt duidelijk als je zijn zin voor details bekijkt op dit doek, een zin die eigen was aan al de werken van de broederschap.
John Ruskin zei daarover:
“They are rejecting nothing, selecting nothingh, and scorning nothing”

Sargent bewonderde het schilderij van Burne-Jones maar liet het zijn eigen werk niet beïnvloeden.