serov59

Zijn ‘nickname’ was ‘Mika’.
En zijn ware naam Mikhail Mikhailovitch Morozov.
Hij leefde van 1897 tot 1952 en dit schattige jochie had een fameuze pianiste als moeder (Margarita Kirillovna Morozova, (geboren Mamontova)) en zijn vader Mikhail Abramovich Morozov was met zijn broer Ivan een verzamelaar van hedendaagse kunst.

Hun collectie werd na de Revolutie door de staat ‘overgenomen’.
Daar zaten werken bij van Degas, Cézanne, Gaugain, Matisse en Picasso en vele andere beroemdheden.
Na de Revolutie kwam de collectie in het museum voor moderne Westerse kunst waarmee al dadelijk een accent van verschil werd gelegd tussen de zogenaamde authentieke Russische kunstenaar en de Westerling, een probleem waar Rusland niet alleen op kunstgebied blijft onder lijden, maar tot aan het Poetin regime op zoek blijft naar de eigen identiteit tussen Oost en West.

Een mooi detail, broer Ivan werd de assistent directeur van het nieuwe museum terwijl het intussen volwassen jongetje Mika zich ontpopte tot een ware Shakespeare specialist en vertaler.

Het jongetje Mika is hier vier jaar, en de nieuwe 20ste eeuw is voor hem net zo’n raadsel als de 21ste voor ons.
We zijn dan in 1901.
De onrust onder arbeiders en intellectuelen is groot, het jaar 1905 zal in hun geheugen nazinderen als een jaar van bloed en verkeken kansen.

Waarschijnlijk zijn al deze gegevens niet zo belangrijk om de schoonheid van Serov’s schilderij te smaken, maar ze helpen wel om dit kind op canvas tot een kind van vlees en bloed te maken.

Je zou kunnen zeggen dat hij ongeduldig op de rand van de stoel zit, zoals hij figuurlijk op de rand van de eeuw is gezeten, maar dat is slechts een gratuite vergelijking.

Je zou het kunnen hebben over de snelheid waarmee de schilder misschien moest werken, want de verkorting in het rechterarmpje klopt niet helemaal met de verhoudingen.

Maar je kunt ook zwijgen en kijken.
En het kind uit 1901 naast het kind zetten dat jij was.
Kijkend naar de man of de vrouw die je nu bent, of was er meer te zien?