Vandaag een etentje in New York met Camille zodat ze morgen nog even aan het woord komt.

Intussen ginder in de lage landen veel rust en rede, of net niet?

Voor degenen die erg dichtbij de actualiteit willen zijn copieer ik het artikel uit de New York Times van vandaag waarin tekst en uitleg over meer kreatief plezier.

A New Magazine’s Rebellious Credo: Void the Warranty!

By LAWRENCE DOWNES
Published: June 12, 2005

The people who put out Make magazine are well aware that you could use the information in it to break the law, void your warranty, violate a user agreement, fry a circuit, blow a fuse or poke an eye out.
Skip to next paragraph

• Make magazine

“Technology, the laws, and limitations imposed by manufacturers and content owners are constantly changing,” an editor’s note warns.
“Thus, some of the projects described may not work, may be inconsistent with current laws or user agreements or may damage or adversely affect some equipment.
Your safety is your own responsibility, including proper use of equipment and safety gear, and determining whether you have adequate skill and experience.”

How scary. And how refreshing.

Make, a new quarterly put out by O’Reilly Media, a publisher of computer and technology books in Sebastopol, Calif., is a throwback to an earlier time, before personal computers, to the prehistory of geekiness – the age of how-to manuals for clever boys, from the 1920’s to the 50’s. Its compact, booklike format, in fact, directly mimics a 1959 copy of Popular Science, according to its publisher, Dale Dougherty.

The technology has changed, but not the creative impulse.
Make’s first issue, out in February, explained how to take aerial photographs with a kite, a disposable camera and a rig of Popsicle sticks, rubber bands and Silly Putty.
It also showed how to build a video-camera stabilizer – a Steadicam, basically – with $14 worth of steel pipes, bolts and washers; how to boost a laptop computer’s Wi-Fi signal with foil from an Indian take-out restaurant; and how to read credit card magnetic stripes with a device made with mail-order parts and a glue gun.

The current issue challenges readers to invent a water purifier with a hypothetical set of supplies including a bicycle with flat tires, bamboo tubes, steel wool, $10 in coins and an endless supply of coconuts.

Make is not just a clubhouse for guys with Skittle breath and abbreviated social skills.
Beneath all the home-brewed gadgets and cool software tricks lies a sly and subversive agenda. Make, its makers will tell you, is part of a grass-roots rebellion against consumer technology that they say stifles ingenuity by discouraging end-user modification.
To these restless minds, increasingly sophisticated consumer products have forced users into a kind of stupefied passivity, with nothing to do but replace batteries and update software, to point and click into a zone of blissed-out consumption. Marketers and programmers anticipate our every need with products that are essentially disposable, since there is no way to fix or adapt them when they break or become obsolete. In this world, to tinker – to open the case, to fiddle with wires and see what happens – is to rebel.

Arthur C. Clarke wrote long ago that “any sufficiently advanced technology is indistinguishable from magic.
” We live in a particularly magical time, when the gap between what technology has accomplished and the layperson’s ability to understand it has become a chasm.
Think of the sleek, lovely iPod, whose exterior gives no hint as to how it makes the sounds pouring through your ear buds, or the finale of the movie “A.I.,” set more than a thousand years from now, in which advanced beings resembling Sea Monkeys ride computer-generated spaceships with no discernible moving parts.
Nothing could look more futuristic – or more incomprehensibly dull.

Thank goodness, then, for Make and its Web log, makezine.com/blog, so technologically astute and yet so solidly grounded in a tactile, breakable, fixable world.
Make’s quick success – circulation has hit 60,000 already, at $34.95 a year – shows that even in this wireless age, hands-on inventiveness and curiosity are not dead, dying or even running a fever.
To these homegrown “makers,” to use the magazine’s preferred coinage, Radio Shack and Dremel tools are not anachronisms, but vital resources for solving problems, delighting oneself and one’s friends, and making mischief.

Make’s editors try not to overdo the words “hack” and “hacker,” although that is the term most widely used for its target audience – not just computer vandals, but anyone who manipulates technology in unintended, creative ways.
In this usage, Leonardo, Franklin and Jefferson were proto-hackers, Martha Stewart is a domesticated hacker and a certain venerable newspaper column might as well be renamed “Hacks From Heloise.”

That said, the hacks in Make are harder than your basic stenciled pillowcase.
The third issue, due out in August, will include projects for tricking out your house for Halloween.
That leaves three months to study the instructions and to assemble who knows what will be required: presumably wires, switches, cables, adapters, speakers, goggles, hard drives, joysticks, Legos, plywood, dry ice, acrylics, glue and spent nuclear fuel rods.

Kijk eerst naar het mooie schilderij.
Gemaakt door een navolger van Veronese, omstreeks 1590-1680.
Nu in het Rijksmuseum te Amsterdam.
Het doek stelt de keuze voor tussen deugd en hartstocht.
Een jongen keert zich af van de uitgestoken hand van een verlokkelijke vrouw met losse bovenkleding.
Hij wil de andere vrouw, de deugd volgen.
Op de achtergrond zie je de portico van een tempel.

Nu naar Camille Paglia.
“Emotie is hartstocht, een continuüm van erotiek en agressie.
Liefde en haat zijn geen tegenpolen: het is alleen een kwestie van meer of minder hartstocht, een verschil in hoeveelheid, niet in hoedanigheid.

Een van de grootste contradicties die het Christendom zijn volgelingen heeft opgelegd is wel het idee dat men in liefde en vrede moet leven, een onmogelijk en onnatuurlijk ideaal.
Sedert de Romantiek klagen de kunstenaars en intellectuelen al over de regels van de kerk inzake seks, maar dat is maar een klein onderdeel van de oorlog die het christendom heeft aangebonden met de heidense natuur.
Alleen een heilige kan de christelijke van liefde naleven.
En heiligen zijn weer meedogenloos in het uitsluiten: ze moeten een enorme hoeveelheid realiteit buitensluiten, de realiteit van de seksuele persona en de realiteit van de natuur.
Liefde voor allen betekent ongevoeligheid jegens iets of iemand in het bijzonder.
Laten we niet vergeten dat zelfs Jezus onnodig onbeschoft deed tegen zijn moeder in Kana.

De chtonische overvloed van emotie is een mannelijk probleem.
Een man moet strijd leveren met die enorme kracht, die in de vrouw en in de natuur zetelt.
Hij kan alleen een eigen identiteit verkrijgen door de daemonische nevel te verdrijven die hem anders zou verzwelgen: de moederliefde, die we net zo goed moederhaat kunnen noemen.
Moederliefde, moederhaat, ten opzichte of afkomstig van, het is een gigantisch conglomeraat van natuurkrachten.
Politieke gelijkheid voor vrouwen zal heel weinig verschil maken in de emotionele draaikolk die woedt boven en onder de politiek, buiten de sfeer van het maatschappelijk leven.
Pas als alle kinderen uit de reageerbuis komen, zal de strijd tussen moeder en zoon ophouden.
Maar in een totalitaire toekomst die de voortplanting aan de vrouw onttrekt zal ook geen gevoel en geen kunst bestaan.

En met wat voor middelen heeft de natuur de man uitgerust om zich tegen de vrouw te verdedigen?
Lees verder hierboven en zucht diep want de nacht is diep, de morgen soms ver weg, maar ontkennen dat de nacht ons bang maakt, dat doen we al eeuwen, aldus….

Camille wil best even haar adem inhouden want dit bericht uit de New York Times schijnt haar op alle fronten gelijk te geven.
Wij zijn bang.
Vooral de mannen zijn bang.
Paglia had het gisteren nog over de mannelijke homosexueel als grote ontsnapper, en dat willen die zgn. hetero-venten niet gezegd hebben.
Dus daarom dit artikel, vers van de pers, vanuit New York op Uw donderdagse leestafel.

June 9, 2005

Gay Rights Battlefields Spread to Public Schools
By MICHAEL JANOFSKY

Emboldened by the political right’s growing influence on public policy, opponents of school activities aimed at educating students about homosexuality or promoting acceptance of gay people are mounting challenges to such programs, at individual schools, at statehouses and in Congress.

Chief among the targets are sex education programs that include discussions of homosexuality, and after-school clubs that bring gay and straight students together, two initiatives that gained assent in numerous schools over the last decade.

In many cases, the opponents have been successful.
In Montgomery County, Md., for example, parents went to court to block a health education course that offered a discussion of homosexuality, while in Cleveland, Ga., gay and lesbian students were barred from forming a high school club of gay and straight youths.

Leading figures on both sides of the fight say they have never seen passions about public school activities run so high.
They agree that much of the reason is conservative groups’ eagerness to meet their adversaries with a forcefulness more common to modern-day election campaigns.

“The intensity of the culture wars has heated up over the last few years,” said J. Michael Johnson, a lawyer with the Alliance Defense Fund, a conservative group that specializes in issues involving religion.
“People are becoming more aware that they have rights, and they’re feeling more emboldened to defend them. Across the country, people are saying enough is enough.”

Mathew D. Staver, president and general counsel of another conservative group, Liberty Counsel, said: “We’re concerned about the effort to capture youth through indoctrination into the homosexual lifestyle.
Students are a captive audience, and they are being targeted by groups with that as an agenda.”

The growing conflicts are centering on three issues: whether classrooms are an appropriate venue to explore issues of homosexuality, whether schools should lend sanction to extracurricular activities in which gay culture is a focus and whether textbooks that acknowledge homosexual relationships are suitable for younger children.

This spring, in one instance of the conservative response, the Alliance Defense Fund organized its first national Day of Truth for high school students uncomfortable with the National Day of Silence, an event sponsored for nine years by the Gay, Lesbian and Straight Education Network to protest discrimination in schools. “We needed to present a counter or Christian perspective,” said Mr. Johnson, whose event attracted participation by 340 schools. Kevin Jennings, founder and executive director of the gay education network, said more than 3,700 junior and senior high schools took part in his group’s event.

Mr. Jennings and other gay rights leaders say the growing opposition to their efforts is in keeping with a predictable trend set off by disputes over issues like same-sex marriage that are playing out on the national stage.

“These are a bunch of people who very much want to remove from public discourse any mention of homosexuality,” said James Esseks, litigation director of the Lesbian and Gay Rights Project of the American Civil Liberties Union.
“They don’t want any mention of the fact that gay people exist.”

The struggles have broken out everywhere.

Last month in Montgomery County, Md., a parents’ group, alarmed because revisions to a health education course for 8th and 10th grades included a discussion of homosexuality and a video that demonstrated how to use a condom, went into federal court and gained a restraining order to halt them.
The county school board then voted 7 to 1 to eliminate the amended program, six months after unanimously approving it.

Conservative groups applauded the board’s vote as a victory for religious conviction, and described the litigation strategy as a model for school districts across the country.

“This was huge,” said Robert H. Knight, director of the Culture and Family Institute, which seeks to apply biblical principles to public policy.Another battle involved student journalists at East Bakersfield High School in California.
They wrote a series of articles for the school newspaper this spring that explored gay issues through student experiences.
But the principal, John Gibson, citing concern for the safety of students who had been interviewed and photographed, would approve publication only if their identities were withheld.

The journalists refused and, with the help of the American Civil Liberties Union, sued the school district on May 19, seeking an emergency order that would have allowed the articles to be published in the final issue of the year, six days later.
A county judge declined to overrule Mr. Gibson, saying the issues were too important for an instant ruling.

Christine Sun, a lawyer for the A.C.L.U., said that if Mr. Gibson had been motivated only by concern for student safety, “his actions are completely illogical.”

“These kids were already ‘out’ on campus,” Ms. Sun said of the articles’ subjects. “To the extent there is any threat against them, neither they nor their parents were notified by the principal or anyone from law enforcement.”

Mr. Gibson did not respond to a call seeking comment.

The war is being waged at the state level as well. Alabama lawmakers are considering a bill that would bar state spending on books or other materials that “promote homosexual lifestyle.” Oklahoma passed a resolution last month calling on public libraries to restrict children’s access to books with a gay theme. Louisiana is considering a similar measure.Charles C. Haynes, a senior scholar at the Freedom Forum, a nonpartisan free-speech advocacy group, said gay rights issues involving public schools had become a litmus test to many religious conservatives.

“They feel the public schools are getting ahead of the country,” Mr. Haynes said. “They believe the schools are imposing a view of homosexuality that offends their faith and is not consistent with where we are as a country.”

Two members of the Southern Baptist Convention have prepared a “resolution on homosexuality in public schools,” to be introduced at the denomination’s annual gathering this month.
The resolution implores Baptist churches to determine whether schools in their area have “homosexual clubs or curricula or programs” and, if so, to encourage parents to remove their children from the schools.

“Churches and parents need to be aware of what’s going on,” said Bruce N. Shortt, a Houston lawyer who is a co-author of the resolution.

After-school clubs known as Gay-Straight Alliances, which draw together students to share common experiences and concerns, have become a particular source of conflict.
The issue has roiled a number of communities, including Ashland, Ky.; Klein, Tex.; Hanford, Calif.; and Cleveland, Ga., where a small group of gay and lesbian students were denied permission this year to form an alliance at White County High School.

Federal law often frowns on administrators’ barring some clubs while allowing others, but Cleveland school officials told the students that they would abolish all after-school organizations before allowing a gay-straight alliance.

“They’re just scared of change,” said Kerry Pacer, 17, who is leading the students’ effort. “We live
in the Bible Belt. Anything that threatens change, people here don’t want that.”

Complaints over the students’ endeavor led State Senator Nancy Schaefer to introduce a bill that would have required a parent’s written permission before a student could join any after-school club.
The legislature later deferred to the Georgia Department of Education, which is now considering a modified approach allowing each local school board to develop its own policy.

Ms. Schaefer dismisses the compromise as too weak.

“I just don’t feel like homosexual clubs have anything to do with readin’, writin’ and ‘rithmetic,” she said.

Dit land staat voor vrijheid en democratie
Of bedoelen ze “hun” vrijheid, “hun” democratie?

Spreek verder Camille, zei ik.

“Moeders kunnen fataal zijn voor hun zonen.
Mannen hebben torenhoge constructies van politiek en luchtculten opgezet als een protest tegen de moeder.

Zij is Medusa, in wie Freud de castrerende en gecastreerde vrouwelijke pubes ziet.
Maar het slangenhaar van medusa is ook de kronkelende plantaardige groei van de natuur.
Haar gruwelijke grimas is de angst van de man voor de lach van de vrouw. Zij die leven geeft, sluit ook de weg naar de vrijheid af.(…)

Mannelijke homoseksualiteit is wellicht de moedigste poging de femme fatale te ontlopen of te slim af te zijn.
Door zich zich af te wenden van de Medusa, de moeder, hetzij in verering, hetzij in haat, is de mannelijke homoseksueel een van de grote scheppers van de absolutistische westerse identiteit.
Maar natuurlijk heeft de natuur, zoals altijd, het laatste woord door ziekte tot de prijs van promiscue seks te maken.

Erotiek is de zwakke plek van de maatschappij waardoor de chtonische natuur zich toegang kan verschaffen.
Onder haar gewicht bezwijken religie en ethiek.
De femme fatale kan zich voordoen als moeder, als Medusa, of als frigide nimf, vermomd in de schittering van de apollinische cultuur.
Haar koele onbereikbaarheid is lokkend, fascinerend en vernietigend.
Ze is geen neuroot, ze heeft nog het meeste van een psychopaat.
Dat wil zeggen dat ze een amorele affectloosheid aan de dag legt, een serene onverschilligheid voor het lijden van anderen.
In die zin gelijkt ze op het fenomeen van de mooie jongen, een van de meest verbijsterende seksuele personae van het Westen.
Het gevaar van de homme fatale echter zoals dat wordt belichaamd in de jonge mannelijke prostituee van onze tijd, is dat hij altijd weer weggaat, naar andere geliefden, andere landen.
Hij is de zwerver, een cowboy, een zeeman.
Maar het gevaar van de femme fatale is juist dat ze blijft, roerloos, stil, verlammend.
Haar blijven is een daemonische last.
Ze is eens stekelig symbool van de eigenzinnigheid van seks.
Ze blijft waar ze is.

Dit hoofdstuk leidt naar een theorie over schoonheid.
Ik ben van mening dat het esthetisch gevoel, net als al het andere tot nu toe, een poging is het chtonische te mijden.
het is een verplaatsing van het ene gebied van de werkelijkheid naar het andere, analoog aan de verschuiving van de aardcultus naar luchtcultus.

En is er dan geen vooruitgang?
Heeft de nieuwe status van de vrouw geen ontwikkeling doorgemaakt?
Het is zeker niet de ontwikkeling van mythe naar werkelijkheid, maar van een oudere naar nieuwere mythe.
De opkomst van de rationele, technologische vrouw maakte het evenwel noodzakelijk dat er een aantal onaangename archetypische realiteiten worden weggedrukt.

Menstruatie en bevalling zijn een affront tegen de schoonheid en de goede vormen, zegt Paglia.
“In esthetische termen zijn die dingen verschrikkelijk smerig.
Het moderne leven,met zijn ziekenhuizen en zijn papieren handdoeken, zakdoekjes en tissues, heeft deze primitieve mysteriën hygiënisch en afstandelijk weggeorganiseerd, net als de dood, vroeger een slopende aangelegenheid die thuis plaatsvond.
Er wordt heel wat onder het tapijt geveegd: het ontzag, de vrees dat wij zelf worden weggeveegd.

Augustinus zegt:
“Wij worden geboren tussen faces en urine.”
Die misogyne visie op de met zonde en vuil beladen geboorte van de zuigeling, benadert sterk de chtonische waarheid.
Maar de stofwisseling die voor één keer bij beide seksen gelijk is, kan weer gered worden door de humor, zoals we zien bij Aristofanes, Rabelais, Pope en Joyce.
Excrementen hebben een plaats in de culturele canon gevonden.
Menstruatie en geboorte zijn te barbaars om komisch te kunnen zijn.
De lelijkheid daarvan is de oorzaak van de gigantische verschuiving naar de historische status van de vrouw als lustobject, wier schoonheid eindeloos wordt besproken en steeds aan verandering onderhevig is.
De schoonheid van de vrouw is het compromis dat werd gesloten met haar gevaarlijke archetypische aantrekkingskracht.<brDie schoonheid geeft het oog de geruststellende illusie van een beheersing van de natuur door het intellect.

En hiermee zijn we terug bij het begin en zullen we verder onderzoeken waarom de mannen het in het westen in de kunst het voor het zeggen hadden en wat het typisch westerse in dat alles is, zou moeten zijn of helemaal niet was.

Daemonische archetypes van de vrouw?
De wereldmythologie zit er vol van.
Ze vertegenwoordigen de onbeheersbare nabijheid van de natuur, aldus Camille Paglia.

De femme fatale.
De vrouw die de man noodlottig wordt.
Paglia noemt haar “de schim van het slechte geweten van het Westen ten opzichte van de natuur. Zij is de morele ambiguïteit van de natuur, een kwaadaardige maan die steeds weer door onze nevels van hoopvol sentiment heen breekt.”

Het feminisme noemt haar een karikatuur, laster uiteraard, slachtoffer van de maatschappij die haar toevlucht neemt tot destructieve vrouwelijke listen en lagen omdat ze geen toegang heeft tot de politieke macht.
De gemankeerde carrièrrevrouw dus die haar energie in het boudoir moet kwijt geraken.

Feministen willen altijd alles begrijpen door middel van sociale modellen die zij als erfgenamen van het 19de eeuwse utilitarisme op elke vrouwelijke uiting willen leggen.
Mystificatie echter zal altijd de wanordelijke gezel van liefde en kunst blijven.
Erotiek is mystiek.
Die kan niet gefixeerd worden door codes ten gerieve van maatschappij of politiek linkse of rechtse moraal.
Het fascisme van de natuur is groter dan dat van welke maatschappij ook.
“Er zitten daemonische instabiliteiten in seksuele relaties die we misschien wel zullen moeten accepteren.”

De femme fatale is een van de meest fascinerende seksuele personae.
Ze is geen fictie, maar een extrapolatie van vrouwelijke biologische realiteiten die constant blijven.
De mythe van de vagina met de tanden (vagina dentata) bij de Noord-Amerikaanse Indianen is een gruwelijke directe transcriptie van de vrouwelijke macht en de mannelijke angst.

In feite verliest elke man iets in zijn gemeenschap. Hij vertrekt met minder dan hij nog had toen hij er binnenging.
Seks is dus -niet als sociale maar als natuurlijke transactie- het aftappen van de mannelijke energie door de vrouwelijke volheid.
Ieder man loopt dus het gevaar van lichamelijke en geestelijke castratie als hij gemeenschap heeft met een vrouw.
Liefde is de betovering waardoor zijn seksuele angst slaapt.
Het latente vampirisme van de vrouw is geen sociale aberratie, maar een ontwikkeling ten behoeve van het moederschap, waarvoor de natuur haar verpletterend grondig heeft toegerust.(dit klinkt in het oorspronkelijke Italiaans nog stukken beter!)

Tijdens de seks wordt de man geconsumeerd en weer uitgespuwd door de kracht die hem gebaard heeft, de vrouwelijke draak met haar scherpe tanden.

Psychologische richtingen die Rousseau aanhangen, zoals het feminisme, gaan uit van de uiteindelijke goedheid van de menselijke emotionaliteit.
In een dergelijk systeem is natuurlijk geen plaats voor een femme fatale.
het leven van de instincten is amoreel, dat beweert paglia en met haar freud, Nietzsche en De Sade.

“Op een bepaald niveau is alle liefde strijd, een worsteling met geesten.
We kunnen alleen ergens voor zijn door ergens anders tegen te zijn.
Mensen die geloven dat ze plezierige, terloopse, ongecompliceerde seksuele contacten hebben hetzij met vrienden, echtgenoten, of vreemden, verdringen het warnet van psychodynamica uit hun bewustzijn net zoals ze ook de vijandelijke botsingen uit hun droomleven blokkeren.”

De femme fatale is een van de meer verfijnde vormen van vrouwelijk narcisme, de ambivalente ik-gerichtheid die zij in vervulling vind in de geboorte van een kind of in de verandering van echtgenoot of minnaar in kind.

WORDT NATUURLIJK NOG EVEN VERVOLGD

“Iedere maand ziet een vrouw haar vrije wil opnieuw het onderspit delven.
De menstruatie werd vroeger in het Engels ‘the curse’, de vloek genoemd, een toespeling op de verbanning uit het paradijs waarbij de vrouw om Eva’ s zonde werd veroordeeld tot een pijnlijke bevalling.”

Menstruatie, menstruatiebloed, het was in de meeste culturen met veel taboes omgeven.
Orthodoxe joodse vrouwen moeten zich nog steeds na de onreinheid van de menstruatie wassen in de mikwe, het rituele bad.

“Vrouwen hebben altijd de symbolische last gedragen van de onvolmaaktheid van de man, van het feit dat hij geworteld is in de natuur.
Menstruatiebloed is bezoedeling, de moedervlek van de erfzonde, het vuil dat bij de transcendentale religie van de mens moet worden afgewassen.”

En zegt Paglia, het is niet alleen het bloed, maar de stukjes weefsel, de kwallige moederkoekachtige organismen uit de vrouwelijke zee die ons verontrusten.
Dat is de chtonische baarmoeder waaruit we allemaal zijn voortgekomen.
We voelen allemaal een evolutionaire walging van slijm, onze biologische oorsprong.
“het is het lot van de vrouw iedere maand geconfronteerd te worden met de afgrond van tijd en wezen, die afgrond die zij zelf is.”

Men heeft met de schuldige vinger naar de bijbel gewezen omdat daar de vrouw als schuldige wordt aangeduid in het kosmische drama van de mens.
“Maar door een mannelijke medeschuldige mee op te voeren, de slang, de vijand van God, draait het boek Genesis om de feiten heen en drijft de vrouwvijandigheid niet ver genoeg.
De bijbel ontwijkt defensief de ware tegenstander van God, de chtonische natuur. De slang is niet buiten Eva maar in haar.
Zij is de tuin EN de slang.

“De emancipatiebewegingen van onze tijd ruimen de stereotypen uit de weg die de sociale vooruitgang van de vrouw belemmeren en weigeren het daemonische van de voortplanting te erkennen.
De natuur is slangachtig van aard, een bed kronkelende ranken van klim-en hangplanten, zoekende tastende vingers van rottend organisch leven, iets wat Wordsworth ons “mooi” heeft leren noemen.
Biologen hebben het over het reptielenbrein van de mens, het oudste gedeelte van ons zenuwstelsel, een overblijfsel uit de oertijd, toen het doodde om te overleven.
Ik durf zelfs beweren dat een vrouw die aan premenstruele spanningen lijdt geneigd is kortaf te zijn of zeer driftig wordt, signalen opvangt uit dat reptielenbrein.
In haar wordt de latere weerspannigheid van de mens manifest.
De hel breekt los, de hel van de chtonische natuur die door het eigentijdse humanisme ontkend en onderdrukt wordt.
In iedere vrouw met premenstruele spanningen die probeert zich te beheersen, bestrijdt de luchtcultus de aardcultus.”

En nu komen we terug waar we daarstraks vertrokken zijn:

“De mythologische identificatie van de vrouw met de natuur is juist.
De mannelijke bijdrage tot de voortplanting is kortstondig en van voorbijgaande aard.
Maar de vrouw is daemonisch compleet, als ontologische eenheid heeft ze niets en niemand nodig.Haar lichaam is een ommuurde tuin, de middeleeuwse hortus conclusus waar de natuur haar duivelse toverij bedrijft.
De vrouw is de oerschepper, de echte Eerste beweger.
Zij maakt van een klodder afval een zich steeds verbeidend web van bewust leven, dat zweeft aan de slangachtige navelstreng waarmee zij iedere man aan het lijntje houdt.”

Feministen beweren dat vrouwelijke archetypen door mannen bedachte politiek gemotiveerde vervalsingen zijn. Een erg simplistische redenering.
De historische afkeer van de vrouw heeft een rationele grond: walging van de geëigende reactie van de ratio op de grofheid van de zich voortplantende natuur.
Rede en logica zijn, bij de gratie van angst, het domein van Apollo, de voornaamste god van de luchtculten.
Ik zal aantonen dat de westerse persoonlijkheid en de westerse verworvenheden, ten goede of ten kwade, goeddeels apollinisch van aard zijn.

de grote tegenstander van Apollo, Dionysus, is heerser over het chtonische, met de vruchtbare vrouwelijkheid als eerste wet.

En nu kun je je afvragen of de gelijkwaardigheid van het mannelijke en het vrouwelijke inde symboliek van het verre oosten cultureel even efficiënt was als de hiërarchische positie van het mannelijke boven het vrouwelijke in het Westen.
Van welk systeem heeft de vrouw uiteindelijk meer voordeel gehad?
De westerse wetenschap en industrie hebben de vrouw van slavernij en gevaren bevrijd.
Huishoudelijk werk wordt door machines gedaan. de vruchtbaarheid wordt beheerst door de pil.
Bevallen is niet langer een dodelijk risico.
En de apollinische lijn van de westerse rationaliteit heeft de moderne agressieve vrouw voortgebracht die kan denken als een man en aanstootgevende boeken kan schrijven.

De spanningen en het antagonisme in de westerse metafysica hebben de hoge geestesvermogens van de mens enorm ontwikkeld.
De westerse cultuur berust voor een groot gedeelte op een vertekening van de realiteit, maar de realiteit MOET ook vertekend worden, d.w.z. aangepast aan de verbeeldingskracht.
het apollinische heeft ons tot grote hoogten gevoerd.

En dat is dan de derde stap.
Volgende dagen zullen w het over de daemonische archetypes van de vrouw hebben, met de FEMME FATALE als hoofdmoot. (deze schim van het slechte geweten van het Westen ten opzichte van de natuur)

“De cycli van de natuur zijn de cycli van de vrouw.
De biologische vrouwelijkheid is een opeenvolging van zich telkens herhalende cirkels die op het zelfde punt beginnen en eindigen.”

De vrouw hoeft niets te worden, alleen maar te zijn.
En haar stabiliteit is de voor de man een groot obstakel want ze blokkeert zijn zoeken naar een eigen identiteit.
Hij moet zich van haar bevrijden, zich losmaken van haar en als hij dat niet doet zal hij weer in haar opgaan.

De hereniging met de moeder noemt Paglia een sirenenzang die door ons fantasieleven rondspookt.
Eens was er de totale gelukzaligheid, nu alleen de strijd.
Dat Lost Paradise is gebouwd op die vage herinneringen aan het leven voor de traumatische scheiding bij de geboorte.

De westerse opvatting van de geschiedenis als drijvende kracht naar de toekomst, een idee van de Voorzienigheid die zijn climax vindt in de komst van de Messias is een mannelijke formulering.
“Ik meen dat geen vrouw dergelijk idee had kunnen ontwikkelen, want het onttrekt zich aan de cyclische aard van de vrouw waarin de man voor geen prijs gevangen wil raken.
”

Mannen willen een evolutie met een happy ending, een fallische piekervaring.
Mannen weten waarom. (ah ja?)

Een vrouw droomt niet van een transcendentale of historische mogelijkheid om aan de natuurlijke cyclus te ontkomen omdat zijzelf die cyclus is.
Getrouwd zijn met de maan, de maand, menses, menstruatie.

“In de Oudheid wist men dat de vrouw gebonden is aan de kalender van de natuur, een vaste afspraak die ze niet kan afzeggen.
De vrije wil is de hybris, de hoogmoed want (tot kort) heeft de vrouw zich niet tot een geloof in een vrije wil laten verleiden.

“Hoe meer de vrouw naar persoonlijke identiteit en autonomie streeft, hoe meer zij haar verbeeldingskracht ontwikkelt, des te zwaarder zal haar strijd met de natuur zijn- dus met de onverbiddelijke fysieke wetten van haar eigen lichaam.
En hoe meer de natuur haar ook zal straffen: waag het niet je te bevrijden! je lichaam behoort jou niet toe.”

En die natuur bekommert zich niet om het individu, alleen om de soort.
Het vrouwelijke lichaam is een chtonische machine, onverschillig ten opzichte van de geest die het bewoont.

“In organische zin heeft het slechts één opdracht: zwangerschap, kortom datgene wat velen onder ons juist levenslang proberen te voorkomen.”

Zwangerschap, zegt Paglia, toont het deterministisch karakter van de vrouwelijke seksualiteit aan.
Het lichaam en de identiteit van iedere zwangere vrouw wordt overgenomen door een chtonische kracht waarop zij geen greep heeft.
Bij een gewenste zwangerschap is dat een offer dat de vrouw graag zal brengen, bij een ongewenste zwangerschap door verkrachting of een ongelukje, is het een verschrikking.
“De ongelukkige vrouwen die het overkomt, kijken rechtstreeks in het duistere hart van de natuur.
Want een foetus is een goedaardige tumor, een vampier die moet stelen om te kunnen blijven leven.
Het zogenaamde wonder van de geboorte is gewoon een kwestie van de natuur die haar zin krijgt.”

En dat is een tweede stap. Verder?

Wil ik nog te vlug thuis zijn?

Goed, laten we dan met kleine berichtjes werken om het over vrouwen te hebben, of over vrouwelijkheid, mannen dus niet uitgesloten.

Eerste stap:

Vrouw en natuur.
Deze identificatie noemt Paglia de meest verontrustende en problematische aspect van de historische kwestie.
Feministen zeggen: neen, die relatie heeft niet bestaan, het is een mythe.
Met Paglia durf ik beweren: het is een werkelijkheid.

Zijn allerlei soorten filosofie, kunst en wetenschap, politiek door mannen uitgevonden?
Ja.
Heeft de vrouw het recht te grijpen wat ze grijpen kan en met de man te wedijveren op zijn eigen voorwaarden?
Best mogelijk.

Maar er zijn grenzen aan wat een vrouw aan zichzelf en haar betrekkingen met een man kan veranderen, zegt Paglia.
ieder mens moet de strijd met de natuur aanbinden maar die strijd is voor de ene sekse al zwaarder dan voor de andere.

Met wat geluk betekent dat geen beperking van de prestaties van de vrouw, dat wil zeggen van haar verrichtingen in de door de man gecreëerde maatschappelijke context.
Maar dat betekent wel een beperking van de erotiek, dat wil zeggen van ons fantasieleven in de seksuele context, die de sociale context soms wel overlapt, maar daar niet identiek aan is.

Aldus Camille paglia.Nu naar boven voor stap twee.

Overhaast je reis in geen geval, en dus moet ik op mijn stappen terugkeren om je verder te onderhouden over de vele mogelijkheden en onmogelijkheden die zo’n vrouwelijk weg biedt.

Het westerse denken geeft graag namen, benoemt de dingen.
Naam en persoonlijkheid zijn onderdelen onderdeel van het westerse streven naar vorm, zegt Camille Paglia in haar dik boek Het seksuele masker, en al denkt deze vrouw vlugger dan ze ‘t kan opschrijven, de essentie van het westen is het belang dat we hechten aan de eigen identiteit van de objecten.

Benoemen is kennen.
Kennen is beheersen.
Jaja, dat denken of dachten wij.

Het verre Oosten heeft altijd een andere methodiek gehad om de natuur te lijf te gaan, namelijk hem NIET te lijf te gaan.
Ga mee met de natuur is daar het advies.
In de meditatie van het oosten zoek je jezelf te harmoniseren MET de natuur terwijl het Westerse (mannelijke) denken deze wil be-HEERSEN.

Voor het westen zijn er geen statische dingen, er is alleen energie, het panta rei, alles beweegt.

“De westerling kent en weet door te zien.
De perceptuele relatie ligt ten grondslag aan onze cultuur en heeft onze gigantische bijdrage aan de kunst bewerkstelligd.”
aldus Paglia.

Heel terecht noemt ze dat herkennen, dit identificeren ons “apotropaion” onze manier om onze angst af te weren.

“herkennen is rituele cognitie, een dwangmatige herhaling. (…) Onze concentratie op het mooie is een apollinische strategie.”

Wat wij echter in het Westen onderdrukken is het chtonische, dat “van de aarde” betekent.
En niet de oppervlakte van de aarde, het gewemel van schoonheid in al zijn levensvormen, maar de diepe binnenkant, de hel, het onderbewustzijn, het dionysische.
Paglia heeft het over
“…het blinde razen van de onderaardse krachten, het lange trage zuigen van het duistere moeras.”

En ze doet er nog een schepje bovenop dat ik jullie niet wil onthouden:

“Het is de ontmenselijkende gewelddadigheid van biologie en geologie, de darwinistische verspilling, en het bloedvergieten, het vuil en de verotting die we uit ons bewustzijn moeten bannen om onze apollinische integriteit als persoon te kunnen behouden.
De westere wetenschap en esthetiek zijn pogingen om die verschrikkingen in vorm te gieten die voor onze verbeelding minder onverteerbaar is.”

Het spreekt vanzelf dat “de tragedie” een bij uitstek westerse uitingsvorm is waarin vrouwen (Medea en Phaedra van Euripides, Cleopoatra en Lady Macbeth van Shakespeare, Phèdre van Racine het genre scheef trekken door hun verstorende invloed op het mannelijke handelen.

Maar niet vooruitlopen, Silverstein!We keren terug naar de primitieve jachtgemeenschappen waarin de vrouw het symbool van vruchtbaarheid was, en naarmate in sedentaire groepen de invloed van de natuur minder werd, nam de vrouwelijke belangrijkheid af.

In het Oosten was dat niet zo, het mannelijke en het vrouwelijke, het yang en ying zijn krachten in de mens en in de natuur die elkaar in evenwicht houden, zich met elkaar vermengen en waaraan de maatschappij ondergeschikt is.

Kali, de Indiase natuurgodin is een scheppende EN een vernietigende godin, met de ene arm deelt ze zegeningen uit met de andere snijdt ze de kelen af.

Die morele ambivalentie van de grote moedergodinnen wordt gemakshalve door de Amerikaanse feministen vergeten ook al hebben ze hen in ere hersteld.
“We kunnen het ontblote lemmet van de natuur niet vastpakken zonder ons eigen bloed te vergieten.”

De westerse cultuur heeft zich van meet af gedistantieerd van het vrouwelijke.
De laatste westerse samenleving van enig belang die vrouwelijke krachten vereerde was het Minoïsche Kreta.
Die cultuur stortte dan ook ineen en herstelde zich nooit.

Les: het vereren van vrouwelijke krachten is geen waarborg voor culturele kracht of levensvatbaarheid.
Dat was wel zo met de Myceense oorlogscultuur die ons via Homerus is overgeleverd.

“De mannelijke wil tot macht: de Myceners uit het zuiden en de Doriërs uit het noorden verenigde zich in het apollinische Athene waaruit de Grieks-Romeinse lijn van de geschiedenis uit zou voortkomen.”

De apollinische en de joods-christelijke tradities zijn transcendentaal: ze proberen de natuur te overwinnen of te transcenderen. (ik denk hier aan de geestelijke pogingen van de mystiek en de kabbala die het begrip transcendentie niet alleen voor metaal en goud gebruiken!)
De Joods-Christelijke godsdiensten zijn evenals de Griekse verering van de Olympische goden LUCHTGODEN.
Dat is al een stap verder dan de oorsprong van de religies die allemaal als aardcultus begonnen, als verering van de vruchtbare natuur.

Deze verschuiving van de aardcultus naar de luchtcultus brengt een degradatie van de vrouw met zich mee.
Zij was met haar rondingen en welvingen tenslotte een gelijkenis met de vormen van de aarde, met dezelfde geheimzinnigheid omgeven, een wezen dat de mannen vereerden en dat ze ook vreesden.
Uit haar waren ze op aarde neergekwakt, en zij, de grote moeder zou hen ook weer verslinden.

Met de verschuiving van aarde naar lucht, gaat de verschuiving van buik naar hoofd samen.

“Door dit alles zijn de seksen gevangen geraakt in een komedie van wederzijdse historische schuldplichtigheid.
De man, in zijn afschuw voor zijn schuldplichtigheid aan de fysieke moeder, schiep zich een andere realiteit, een heterokosmos, om zich de illusie van vrijheid te verschaffen.
de vrouw, die aanvankelijk genoegen nam met de bescherming van de man, maar nu werd aangestoken naar het verlangen naar een eigen illusie van vrijheid, dringt door tot de systemen die de man voor zichzelf had ontworpen en onderdrukt haar schuldplichtigheid aan de man door die zich toe te eigenen.
Ze ontkent dat er ooit een vraagstuk van sekse en natuur is geweest.”

Diep ademhalen nu want …wat is het alternatief, als dat er al zou zijn?
Laten we het overdenken en morgen elkaar op dit web terugvinden.

Ithaka

Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka
wens dat de weg dan lang mag zijn,
vol avonturen, vol ervaringen.
De Kyklopen en de Laistrygonen,
de woedende Poseidon behoef je niet te vrezen,
hen zul je niet ontmoeten op je weg
wanneer je denken hoog blijft, en verfijnd
de emotie die je hart en lijf beroert.
De Kyklopen en de Laistrygonen,
de woedende Poseidon zul je niet treffen
wanneer je ze niet in eigen geest meedraagt,
wanneer je geest hun niet gestalte voor je geeft.

Wens dat de weg dan lang mag zijn.
Dat er veel zomermorgens zullen komen
waarop je, met grote vreugde en genot
zult binnenvaren in onbekende havens,
pleisteren in Phoenicische handelssteden
om daar aantrekkelijke dingen aan te schaffen
van parelmoer, koraal, barnsteen en ebbehout,
ook opwindende geurstoffen van alle soorten,
opwindende geurstoffen zoveel je krijgen kunt;
dat je talrijke steden in Egypte aan zult doen
om veel, heel veel te leren van de wijzen.

Houd Ithaka wel altijd in gedachten.
Daar aan te komen is je doel.
Maar overhaast je reis in geen geval.
’t Is beter dat die vele jaren duurt,
zodat je als oude man pas bij het eiland
het anker uitwerpt, rijk aan wat je onderweg verwierf,
zonder te hopen dat Ithaka je rijkdom schenken zal.
Ithaka gaf je de mooie reis.
Was het er niet, dan was je nooit vertrokken,
verder heeft het je niets te bieden meer.

En vind je het er wat pover, Ithaka bedroog je niet.
Zo wijs geworden, met zoveel ervaring, zul je al
begrepen hebben wat Ithaka’s beduiden.

K.P. Kavafis

vertaald uit het Grieks: Hans Warren en Mario Molengraaf, Gedichten, Amsterdam 1991, p. 25.

“Het anarchisme is te definiëren als een theorie, of een beginsel van leven, waarbij een maatschappij als ideaal wordt gezien, gekenmerkt door het ontbreken van gezag en macht, in het bijzonder de georganiseerde politieke macht die men in het algemeen staat noemt.”

Aldus historicus en essayist Arthur Lehning, winnaar van de PC Hooftprijs 1999 die in zijn opstellen op zoek gaat naar wat politiek en cultuur met elkaar verbindt.

Anarchisme roept in onze Westerse wereld beelden op van chaos, bommen en granaten, kortom een erg negatief beeld is het zodat je je terecht kunt afvragen met welke andere “waan-beelden” wij zijn opgevoed zonder een aansporing te hebben gekregen terdege na te denken over de werkelijkheid.

De verstaatsing heeft voor haar eigen werkelijkheid gezorgd en deze met alle middelen in onze hoofden gestopt, zoveel is zeker.

Dus laten we Lehning terug aan het woord:

“Het gaat om een theorie die ervan uitgaat dat door een netwerk van vrije overeenkomsten, van groepen en organisaties op professioneel en territoriaal gebied, ook internationaal, ten behoeve van de productie en de consumptie en de bevrediging van de oneindige variaties van de behoeften en aspiraties van de moderne mens kan worden voorzien.”

Dat is geen nieuwe theorie, integendeel Lehning duidt aan dat ze al aanwezig was in allerlei vormen van zelforganisatie zoals de dorpsgemeenschap, in gilden, enz. waarmee deze organisaties steeds hebben gepoogd hun autonomie tegen andere organen te handhaven.
Denk ook aan allerlei christelijke afsplitsingen die op hun eigen manier wilden leven en waarover we het al gehad hebben tijdens onze lange reizen naar de binnenkant.

Wil je dat nu in een theorie dan moet je inderdaad wachten tot de tweede helft van de 19de eeuw, 1864, het jaar van de Stichting van de eerste Internationale, en het jaar ook waarin Bakoenin definitief zijn federalistische, atheïstische en anarchistische ideeën formuleert.
Sinds die tijd kun je de term niet meer scheiden van het socialisme.

Vergis je niet ook Marx en Engels zoeken in het socialisme een klasseloze EN staatloze maatschappij terwijl het anarchisme later de marxistische theorie van een wetmatige ontwikkeling van het kapitalisme die met een soort ijzeren noodzakelijkheid naar het socialisme zou leiden, afwijst.
Niks te dictaturen van het proletariaat.

“Het socialisme,” schreef Proudhon “is geboren uit een beroep op vrijheid, de uitoefening van de macht zal het doden.”
En profetischer dan Bakounin zelf kon het niet gezegd worden:
“Wanneer men na de sociale revolutie weer een staat in het leven roept, al zou het maar een voorlopige staat zijn, roept men de reactie in het leven en werkt men voor het despotisme.”

De rest is genoegzaam bekend en de vele 17de en 18de eeuwse theorieën zullen samenkomen, in het “Discours sur l’ inégalité” van Rousseau, discours dat ik nog voor Simon heb helpen samenvatten.

Zo’n anarchistische maatschappij is al terug te vinden in de oud-Helleense filosofie, namelijk bij Zeno (340-270 v Chr)
De grootste deugd en de grootste zedelijkheid kan volgens hem alleen bereikt worden in vrijheid.

In 1516 ontmoeten we Thomas Moore weer met zijn Utopia waarin de staat alles in handen heeft, gevolgd door Gargantua (1535) van Francois Rabelais.
Tijdens de Franse revolutie wordt het woord “anarchisten” voor het eerst gebruikt en het is ook in het jaar 1793 dat het eerste grote anarchistisch werk verschijnt:
“An Enquiry concerning Political Justice and his Influence on General Virtue and Hapiness”, William Godwin.

“De staat kan de mensen niet deugdzaam maken,” schrijft Godwin, “de mens is een van nature gelijk en redelijk wezen, zijn karakter wordt door opvoeding en omstandigheden bepaald en door diezelfde opvoeding kunnen sociale vooroordelen worden gecorrigeerd.”

De dichter Shelley was hier weg van! Trouwens niet alleen van Godwins theorie want hij trouwt later met zijn dochter, de schrijfster van het eerste boek over vrouwenemancipatie:
“Vindication of the rights of Women” (1792)

Ook Montaignes jonge vriend Etienne de la Boétie schrijft in die zin: “Discours sur la servitude volontaire”, werk dat al in 1577 verscheen.
De kern van dit geschrift is de gedachte dat de onderdrukking niet kan verdwijnen door de macht over te nemen, maar integendeel, door aan de macht en het onderdrukkingsapparaat alle medewerking te ontzeggen.
De vrijheid, meende hij, is de mens aangeboren en men behoeft slechts neen tegen de onderdrukker te zeggen om vrij te zijn.
En drie eeuwen later schrijft Anselme Bellegarigue (1850) “Er zijn geen tirannen, er zijn alleen maar slaven.”

Dat boekje van Montaignes jonge vriend is herdrukt tijdens de Franse revolutie en het inspireerde Henri David Thoreau in zijn beroemde geschrift over de burgerlijke ongehoorzaamheid “On the Duty of Civil Disobedience” (1849)
En..Tolstoi heeft Thoreau gelezen, en Tolstoi kwam in 1919 in contact met Gandhi, en zo zie je maar dat de geest waait waar hij wil! Of hoe Montaignes jonge vriend tot op de dag van vandaag zijn stem kon laten horen.

Kom Oscar Wilde zeg jij ook nog eens iets.
“De toekomst is wat de kunstenaars zijn.”
En Arthur Lehning (zijn boek vond ik in het antiquariaat!):
Cultuur wordt tenslotte niet gekarakteriseerd door de rijkdom, de macht, techniek maar door de resultaten van enkelingen, de filosofen, de dichters, de mannen van de wetenschap, de kunstenaars. Zonder vrijheid kan geen kunstenaar bestaan.”

Het anarchisme kan men beschouwen als een beweging die ernaar streeft de maatschappij van de staat te verlossen, niet de maatschappij met de staat verzoenen, noch het socialisme door de staat realiseren.
Sedert het einde van de 19de eeuw is er een proces aan de gang waarin nu net het tegenovergestelde gebeurt, niet de staat, zoals Marx had voorspeld wordt “opgeheven” maar de maatschappij, de gehele maatschappij wordt “geétatiseerd” (verstaatst)
En hier moet je de vervreemding terugvinden: de enkeling voelt zich hoe langer hoe meer geïsoleerd en bedreigd in een maatschappij die niet meer organisch functioneert en waarvan men de anonieme drijfkrachten niet begrijpt, en gaat Lehning verder, “In de welvaartsstaat vlucht men inde consumptiegoederen en in massamedia die de culturele industrie de mensen voorzet.”

Het was een lange aanloop, maar de gehele constructie moet er staan om duidelijk te maken dat het vrouwelijke nu juist wel dit ORGANISCHE in zich heeft.
Grote vrouwelijke denkers en schrijvers, of mannen met een sterk vrouwelijke natuur kunnen zich niet vinden in deze etatisering want ze druist in tegen hun eigen wezen en daar zal geen witte stier meer aan helpen ook al vermomt hij zich in een socialistisch compromis tussen staat en zelfbeschikking.
Het huidig socialisme heeft geen adequate vormen gevonden om de drang naar vrijheid, die onuitroeibaar is, te bevredigen, schrijft Lehning.“

Om zulke nieuwe vormen van maatschappelijk leven mogelijk te maken zal men van geheel ander premissen moeten uitgaan dan die waarop de huidige ontwikkeling is gebaseerd en die is gekenmerkt door een steeds toenemende machtsconcentratie op economisch, politiek en zelfs op cultureel gebied, door de monopolisering van de massamedia en door een steeds toenemend militarisme, na twee wereldoorlogen omvangrijker en barbaarser dan ooit tevoren.
Politieke democratie zal hier geen uitweg bieden.
het is een geperverteerde illusie van welvaartstaat-socialisten te geloven dat men met zulk systeem op weg is naar het socialisme en een humane samenleving.”

Ik denk dat de vrouwelijke kwaliteiten die in ons huizen wel een antwoord kunnen bieden, al lijkt het inderdaad op een Utopia, maar ook dat is niet erg, want Utopia is een aanzet, een krach
t, niet een einddoel.

Ik denk dat het vrouwelijke denken ons de weg wijst naar het ware filosofische: het aanzetten tot denken, tot zelf denken, tot analyses maken, tot het onvoorwaardelijk geloof in allerlei diversiteiten van samenleving, dat het een eerste stap kan zijn naar het ontdekken van een ander Europa waar de witte stier hopeloos door de mand zal vallen omdat wat tussen zijn horens zit belangrijker zal zijn dan wat tussen zijn poten bengelt, al is een combinatie van beiden nog meer te verkiezen.Yourcenar, Virginia Woolf, het zijn maar twee namen van vrouwelijke kunstenaars die mij de weg hebben gewezen naar een moedig bekennen van eigen onmacht, maar naar het verder gaan zonder omzien, naar het verlangen naar Ithaka, thuiskomen dus.

Daarom straks nog die mooie tekst van Kavafis omdat de reis belangrijker is dan het reisdoel, en de weg telkens weer door de reis moet gemaakt worden.

De sterkte van een Europese cultuur zal in het herkennen en erkennen van zijn vrouwelijke kwaliteiten liggen, en dan is thuiskomen in diverse huizen best mogelijk.

Arthur Lehning, De tocht naar Ithaka, beschouwingen over politiek en cultuur, Meulenhoff, A’dam 1999

Laten we in verschillende stappen dichterbij zo’n vrouwelijk Europa komen.

Op de luchthaven kocht ik het “Journal extime” van Michel Tournier, Folio 3994.
Dit zijn ware gebedenboeken van vandaag.
De intussen 82 jarige Tournier (Vendredi, de Elzenkoning, enz.) heeft het niet erg op met ‘intimiteiten’, zegt hij, vandaar zijn journal EXTIME.
Aardig sprongetje om zichzelf niet zo kwetsbaar op te moeten stellen.
Ik lees:

Maurice M. me dit: “La définition de la beauté est simple: c ‘est ce qui désespère.
A quoi il faut ajouter que, contrairement à certaine opinion, la beauté est un phénomène de plus communs.
Il est impossible de descendre dans la rue sans s’y heurter.
Chaque fois que je vais faire mon marché, j’ en reviens hérissé de flèches d’ amour, tel Sébastien.”
Je lui promets de l ‘accompagner désormais faire ses courses.

Je zou kunnen zeggen dat je leven ‘met open ogen’ betaalt met een serie pijlen in je hart, dat de wanhoop die de schoonheid telkens weer meebrengt, je de volgende keer de ogen zal laten sluiten.

Ik vemoed dat dit een echt Europees idee is: a quoi bon (wat hield ik van de klanken van deze uitdrukking toen ik een kind was) de chercher la beauté?
Als het enige resultaat de ziel vol bloed en wonden is, zou het dan niet beter zijn de ogen te sluiten?

Lanceren we nu een klassieke zin: KIJKEN IS ZIEN.
Filosofisch zou je kunnen zeggen dat het zich toe-eigenen van wat je ziet, de eigenlijke functie van het visuele waarnemen is.
En nu zijn we al dichter bij huis.
Nog maar pas heeft Zeus de mooie Europa gezien of zijn verlangen slaat op hol.
Hij wil het geziene BEZITTEN, en daarvoor kruipt de oppergod zelfs in de huid van een stier.

Kijken we naar Europa dan is het vooral een kwestie van hebben, van meer hebben, en vooral van alleen hebben, om maar te zwijgen van gelijk hebben.

De mooie Europa zal van ons zijn, en van ons alleen, en dat op de primitieve mannelijke manier: van mij!
Wij hebben geleerd dat geluk in hoge mate afhangt van bezit (denken wij), dus is het idee Europa vooral bezitterig te begrijpen, van landbouwsubsidies tot regionale ontwikkeling, het gaat over hebben.

Primitieve maatschappijen leven minder hebberig. Ze leven van wat ze op dat moment van de natuur kunnen KRIJGEN, en het is pas bij de sedentaire gemeenschappen dat bezit ook een machtsexponent is.

De polis, de staat, staat voor mannelijke bescherming van het bezit, van nationaliteit tot huis en tuin en het ingewikkelde spel van regels en regeltjes daaromtrent zal tot meer “verstaatsing” en “verstedelijking” leiden met als cenrale gedachte: de materiële en geestelijke EIGENDOM.

Voel je me aankomen met de tegenpartij, mannenvolk?

Ik hoor je met Thomas More al roepen: vrouwen en Utopia, een mooie combinatie!
jaja, en nog een stapje verder.
Zonder “anarchie” (een heel vrouwelijke eigenschap overigens) zal Europa hopeloos verdwijnen in de roemrijke pogingen uit de verscheidenheid de rijkdom te puren.

Maar dan zullen we ‘t eerst even over die zgn. ANARCHIE moeten hebben en wend ik tot Arthur Lehning in zijn beschouwingen over politiek en cultuur.

Het beeldje van de stier is van Pesche Christian en kost je 1073 dollar als je ’t in huis wil halen.

WORDT VERVOLGD

We waren met een dertigtal mensen samen gekomen, tussen de 18 en 30 jaar, afgevaardigd door allerlei organen en instellingen en in een mooi gerestaureerd kasteel in het Oostenrijkse Linz zouden we het tien dagen over Europa hebben.
Het was het jaar 1964

Er kwamen sprekers die het konden weten, we hadden zelf een referaat voorbereid, kortom de jonge hemelbestormers van het toekomstige Europa.
Als ik nu door mijn boekje blader zie ik verschillende namen van toen terug opduiken op allerlei belangrijke posten van datzelfde Europa, vooral de Italiaanse vrienden van toen.
Wij waren met drie Vlamingen en zorgden meestal voor het tolken tussen de verschillende deelnemers.

Degene die mij de liefde voor Europa bijbracht was mijn geschiedenisleraar uit de laatste jaren van het middelbaar onderwijs, een eerwaarde heer, en edel mens die wij in de wandeling “Fitteke” noemden en die in de groep van het toenmalige priesteroverschot eerder een onopvallende figuur was.
Nochtans bestelde hij de JRO Aktuelle Landkarten, een tijdschrift in kaartformaat dat per maand actuele vraagstukken in beeld bracht, was hij uitstekend op de hoogte van de “veelbelovende” kernenergie en had hij een visionaire blik over de EGKS (de Europese Gemeenschap van Kolen en Staal) die zich in een politieke gemeenschap zou omvormen.

Wij waren jong en wreedaardig want als hij zijn hoorapparaat in zijn oor had deden wij alsof we luidop met elkaar praatten tot hij het ding luider zette en wij dan een ijzeren lat lieten vallen, maar die gemeenheid zal hij ons met zijn brede kijk op het menselijk gebeuren zeker vergeven hebben.

Hij was geen breedvoerige verteller, eerder zuinig met woorden, maar zijn analyses bleken telkens weer gedurfd en uitgebreid gesteund op allerlei persoonlijk opzoekingswerk.
Hij was een Europees mens, en het was door zijn wijze lessen -hij maakte ons nieuwsgierig om zelf verder te lezen en te studeren- trok ik naar Linz, naar het gerestaureerde kasteel waarin de toekomst van Europa zich verzamelde.

Hij en de toenmalige chef van het lerarenkorps legden ook de basis voor “de onzichtbaarheid”, namelijk dat wat je deed belangrijker was dan de uitvoerder. Zij waren daar levende bewijzen van.

Ik weet ook nog dat we “bergschoenen” moesten meenemen want het congres zou in Oostenrijk doorgaan.
Nu is Linz en verre omgeving zo plat als Nederland, maar het zei al iets hoe weinig we van elkaar wisten.
Ik richt dus met het eerste stuk van dit schrijfsel een klein monumentje op voor Fitteke, en ik leg mijn oor te luisteren hoe hij de “crisis” van nu zou bezworen hebben.

“Het is vooral een mannendroom gebleven,” hoor ik hem zeggen.
“het begon met Zeus, supervent bij uitstek, die zich in een stier veranderde om de schone Europa op zijn rug te krijgen, en dat te veel aan mannelijkheid, daar leidt Europa nog steeds aan.”

Een mooie gedachte om te ontwikkelen.

WORDT VERVOLGD

Herinner je de man met het karretje, de borstels en de schep met lange steel. Straatveger.
In burgerlijke huishoudens werd met dit beroep gedreigd bij ontstentenis aan goede schoolresultaten terwijl “bij de vuilkar werken” ook erg in was als voorbeeld van laagste sociale laddersport.

Nu schuimen allerlei mobiele stofzuigers de straten af en worden functies als milieu-arbeiders, onderhoudstechnici gebruikt om de straten proper te houden. Kinderen zouden er voor vechten om met zo’n jet stofzuigdinges te mogen rondrijden.

Die dingen maken echter lawaai, zeker als de onderhoudstechnicus onder je raam bezig is en het ding lustig laat doordraaien terwijl hij iets verderop een praatje staat te maken.

Je zou nu aan de bevolking een vraag kunnen stellen of wij dat lawaai wel willen?
U zult met mij het antwoord kennen.
Neen, dat willen we niet.
De vraag zou ook kunnen zijn of we propere straten willen.
Ja, die willen we wel.
En of we daar in de eerste plaats ZELF iets aan kunnen doen.
Hmmm.

Verkeerde vragen stellen bij een volksraadpleging zorgt voor op voorhand bekende antwoorden.
Nu kun je natuurlijk alles op alles zetten om straatveegmachines minder lawaaierig te maken, maar een voorlichtingscampagne en een scholenprogramma rondom het aandeel van ieder burger in het proper houden van publieke ruimtes lijkt me toch een stap verder dan het uitschrijven van een publieke aanbesteding waarin de minst lawaaierige wint.

Het is een grote kunst de juiste vragen te stellen.
Ma Europa heeft al zo’n ritje op de stier eerst op en daarna achter de rug.
Bind haar nu niet opnieuw vast met ja of neen stemmen over het te veel aan lawaai want we zijn intussen met velen. Misschien komt het beest niet meer terug en kunnen we onze tijd verdoen met op ons ma te roepen.
De vierentwintig of meer geitjes van Europa kunnen altijd weer de werkeloosheid oplossen door voor iedere straat een karretje met keerder te voorzien.

als zesjarige heb ik stiekem
in de mand pistolés gepist
omdat ik niet bij het feest mocht zijn.

Het is een goed bewaard geheim gebleven
maar nu alle ooms en tantes
DOOD zijn
(allemaal jong gestorven!)
durf ik het toegeven.