Lotte Lehmann zingt ‘Im Abendrot’ van Schubert, opgenomen in 1935.

De ongeneselijke pijn, het spleen tussen love and sorrow.
Met de historische opname van Das Abendrot van Lotte Lehmann, aan wie de film is opgedragen, als klaar bewijs dat schoonheid pijn kan doen.

dyn010_original_500_333_jpeg_20344_96cd50637ebf5bd24b988f52ae97ede9

Twee landen, het wordende Engeland en het wordende Duitsland.
Voor mij persoonlijk is Engeland met zijn overzeese gebieden en zijn water-zucht de jongen die van huis weg is en zijn moeder (Victoria!) mist terwijl Duitsland, het jongetje blijft, geklemd in de armen van zijn vader, maar telkens weer in verlokking gebracht door mytische (Wagneriaanse) verhalen die het voor waar wil nemen.

dyn010_original_319_465_jpeg_20344_d5896c5d0fdc3852f9f7a145cf2bf509

Een gemis is het in beide gevallen.
En intussen nadat de jonge Schubert in Wenen door Napoleon is belegerd, tot tweemaal toe, het jaar 1815 aangebroken en krijgt Europa zijn definitieve vorm.

Menigmaal heb ik de heren en dames van dit weekend in Brussel met de heren van 1815 vergeleken, al had Polen toen nog andere zorgen met de Russische arend.

De ‘wordenden’ hebben zorgen, en Frankrijk daartussenin geneest traagjes van dat kleine Corsikaantje dat in zijn dodelijk spoor een nieuwe adel heeft nagelaten.

In dat wordende licht moet je ‘de romantiek’ kaderen, een besef dat je steeds weer vernietigt wat je denkt lief te hebben, en er in ‘home’ en ‘Heim’ heel vieze luchtjes kunnen hangen, maar …

Gelukkig blijft het nog enkele dagen slecht weer!