7614427Ctk

Er is een zekere neurotische tendens in de magerte of zelfverminking, de drang om hoe dan ook gezien te worden, anderzijds is er de weigering je te conformeren, of het unheimliche geen plaats te vinden , jezelf niet te herkennen in het dagelijks gedoe.

Een werkelijk groot verdriet met bijvoorbeeld zelfmutilatie zal zich eerder verbergen, drukt de persoon naar de onzichtbaarheid, hij of zij wil juist niet meer gezien worden, terwijl de gothic trend kokketeert met het donkere, het duistere dat in de Victoriaanse samenleving ook aandacht kreeg eens de middenklasse genoeg luxe bezat en daardoor de religie niet meer nodig had, zeker in het licht van de vooruitgang van de wetenschappen, Darwins publicaties, enz.

Toen ik deze morgen hoorde dat er vrijwel geen meisjes doordringen in de hogere regionen van de wiskunde-olympiade, was dat voor mij een duidelijk teken dat ons zo geroemd ‘kwaliteits-onderwijs’ een zeer mannelijke zaak is, een direkte gerichtheid naar de sferen van wetenschap, burgerlijke ingenieurs (hebben nu het statuut van de vroegere priesterroeping) architecten, stedebouwkundigen (met excuses voor mijn goede vriendin die gelukkig al een witte ravin is op dat gebied), projectontwikkelaars, enz.

De meisjes nemen bijna vanzelfsprekend de zachte sectoren in, de psychologie en pedagogie, zorgsector, huisartsenij, enz.

Die zeer ouderwetse tweedeling heeft ook al zijn invloed op het lager en middelbaar onderwijs dat bewust of onbewust zichzelf naar die mannelijke idealen richt: aandacht voor de kennisvakken terwijl de emotionele intelligentie het ondergeschoven kindje blijft.

Ik begrijp goed dat in dergelijke scholen vooral gevoelige kinderen (en welk kind is dat niet?) verloren lopen, moeite hebben met de idealen van carrièrre, met het identificatie-tekort bij gebrek aan mannelijke onderwijskrachten, enz.

De kreten om meer sport op school die om de zoveel tijd tot in de ministeriële kelen opstijgen, maken de vraag naar creatief onderwijs onhoorbaar.
Waar zijn de invloeden van Guus Bal en zijn grote schare geïnspireerde medewerkers die begin jaren zestig een ware revolutie ontketenden, gebleven?

Of je dat nu wilt of niet, de toekomst zal vrouwelijk zijn of niet zijn, en dat zouden we in het licht van de hedendaagse economische crisis toch meer voor ogen kunnen houden.

dyn003_original_524_393_jpeg_20344_491de82514ebf967bb26be595ba18466

Ik bedoel daarmee dat vooral de vrouwelijke kwaliteiten, en die zijn niet gebonden aan het mannelijke of vrouwelijke genus, een efficiënt antwoord kunnen geven op de grote noden zoals milieu, vergrijzing, wonen en werken, samenleven in de stadscultuur, enz.

Het zijn kwaliteiten waarin empathie en emotie meer centraal staan dan planning en loopbaan.

Als ik de rapporten zie van mijn kleinkind dat op een Freinetschool onderwijs krijgt zoals onderwijs moet zijn dan zijn dat pagina’s en pagina’s met bespreking van haar mogelijkheden om zich in te leven, om te gaan met anderen, plannen te maken, zich uit te drukken naast een gedetailleerd overzicht van schrijf-lees-en rekenmogelijkheden en moeilijkheden.

Met grote bewondering eer ik dus de juffen van die lagere school die in hun (veel te grote) klasjes voor een humaan ondewijs zorgen.

Investeren in onderwijs, vooral in opleiding en kleinere klasjes, in onderzoeksprojecten en het ontwerpen van gezellige ruimtes, het zou inderdaad het eerste moeten zijn waar we ons mee bezighouden willen we minder uitgebluste kinderen op het spreekuur krijgen die we moeten oplappen en dan weer terug naar af moeten sturen.

Er zijn inderdaad nog andere factoren: het stimuleren van mannelijke tederheid, het analyseren van onze primitieve angsten (want ongeveer alles is gevaarlijk voor een kind, zelf ademen wegens fijn stof…) het stimuleren van de wetenschap omtrent emoties en seksualiteit in plaats van het stigmatiseren van het onbekende.

Onze vrijheid is niet alleen afhankelijk van de bekende democratische rechten maar op de eerste plaats van onze vrije geest die zonder schroom telkens weer op zoek moet gaan naar heroriëntatie.

We zouden justitie al voor een groot deel kunnen ontlasten als we naar elkaar durfden gaan met onze vragen en leerden luisteren naar de zorgen die we elkaar aandoen.

En dat we of met onze angsten al leerden leven en lachen, of ze durven onder ogen zien waardoor ze vaak al in elkaar schrompelen, of ze delen.
Genezen kunnen we niet altijd, maar troosten is ook al wat.

Amen, driemaal amen, waarde antikwaar.