dyn007_original_408_304_jpeg_20344_97ec492e58f62daea74804c590a70505

Ook het wandelen door de straat, ja, dat is vaak mijn museum waar ik dan ook zelf deel van uitmaak.

Wie is het beeld?
Wie is de levende?

Munoz’ beelden kunnen zich niet uit de voeten maken.
Vaak hebben ze een halve bol waar bij ons de benen en voeten zitten.

dyn007_original_408_309_jpeg_20344_4b9a52ba347f35ec1017bffb55ae607d

Alsof ze alleen rond hun eigen as kunnen tollen.
Of zoals op het andere plaatje: het eendere lachende gezicht van een Belgisch Art Nouveau-beeld.

Hun houdingen verschillen, hun plaats in de ruimte, maar wat ze echt denken of voelen is achter hun identieke glimlach verborgen.

Of zoals hijzelf zegde in een interview: ‘Wat je ziet is niet wat het schijnt te zijn.’

Over de ruimte zelf zegt hij dat de beeldhouwkunst veel armer van ruimte kon gebruik maken in tegenstelling met de ruimte die op een schildersdoek wordt gesuggereerd.

 

dyn007_original_408_296_jpeg_20344_0dbed64d05f457819ea3e9149d4075d8

‘What you’re looking at is an illusion. Beginning in the Renaissance, the great masters invented something that did not exist in a space. And I think that marks the big change from Giotto to us. This is our great tradition: the creation of space in painting.

Historically, sculpture has suffered tremendously because it has not activated space in the way that painting has. It’s only with modernism, and with artists such as Robert Smithson and Richard Serra, that sculpture finds its central voice, because space is activated.

dyn007_original_408_538_jpeg_20344_49da834170d62fce4df8ee11fbddf7f8

The idea of going around and around in circles, as in Smithson’s Spiral Jetty, so that you might not be so sure where you are at any one time, is a wonderful trick. It’s like a labyrinth, but one without walls. From that moment, sculpture became central to modern art. The difference between these artists and myself is illustrated by Frank Stella’s famous remark, “What you see is what you see.” For me, what you see is not what it seems to be.

Een mooi begrip is dat, die ‘activeted space’, geactiveerde ruimte.
Het rondtollen wordt een werkelijke beweging.

Maar let op, wat je ziet is niet wat het schijnt te zijn, een uitdrukking die we boven al onze bedden moesten hangen.
Er is immers ook nog het begrip tijd.
Historiciteit als beweging.
Wat je nu denkt te zien is NIET wat het schijnt te zijn.

Een les in nederigheid en geschiedenis.

‘I was born in Spain, and I live there, but I don’t feel any historical allegiance. Any artist of my generation in America has a whole history to trace back over the last forty years. I don’t have that history, but instead a European history that is broken down. I therefore feel that displacement has always been my condition, my only state of being. I have always felt outside of the mainstream. But this has given me a lot of freedom to create my own language. When I came back to the very isolated landscape of Spain in 1982, when nothing was happening there, I was able to construct my own images in solitude. And to relate back to the international art world.