27418351

 

Lieve Vriendin,

Wat gebeurt er als een ex prof. in de visuele kunsten op zijn veertigste medicijnen gaat studeren?
Hij kan het scannen niet laten.

De 44-jarige Satre Stuelke, in een vorig leven prof aan de School of Visual Arts in Manhattan is nu derdejaars medicijnenstudent en …gebiologeerd door de CT scanner.

Sinds 2007 scande hij de meest gewone dingen in de CT scanner van het Biomedical Imaging Center in Weill Cornell.

Bij zo’n scanning worden er tussen de 200 en de 500 beeldlagen gemaakt van een object.
Stuelke laadt deze beelden in zijn computer en kent dan verschillende lagen verschillende kleuren en densiteiten toe zodat de meest vreemde effecten ontstaan, vertrekkend vanuit eerder gewone dingen zoals een Barbie pop, een batterij gestuurd konijntje, een i-phone, enz.

dyn009_original_393_500_jpeg__2cb349dd47f07d8f4038325328a22fd3

Innerlijke landschappen.
(de I-Phone van zijn vriend werkte nog steeds na hevige dosissen straling!)

Je zou kunnen denken dat hij op zoek was naar verborgen gebreken, naar ontdekkingen die ons als consument werden onthouden, zeker als je hieronder de Chicken Mc Nuggets van Mc Donalds bekijkt, maar niets is minder waar.

dyn005_original_600_471_jpeg__2fbcc37244f2e2b2da84a990cc9c08ab

Wetenschappelijke inzichten worden terzijde gezet, enkel het instrument komt uit die hoek en vormt een wel zeer hedendaags palet om kleuren en vormen te bewerken.

 

De scan als camera, de camera met een diepte-dimensie.
Je vindt er iets van de ‘waw’-emotie in die de jonge fotografie ervaarde bij het maken van de eerste fotogrammen: een voorwerp dat je op fotografisch papier legt en waarvan de uiterlijke omlijning na ontwikkeling voor nieuwe waarnemingen zorgt.

dyn007_original_307_390_jpeg_20344_c9a064a8571f1261e6beb79a5c3f5993

De kunstenaar Robert Heineken was uiteraard ook een inspiratiebron met zijn vreemde voedselfoto’ s, maar naaast die ‘waw’ kun je toch ook de bedenking maken dat wij in een wereld leven waarvan de innerside, de binnenkant ons totaal onbekend is.

 

De speelgoedonderzeeër, de barbiepop, hun constructie mag ons worst wezen (beter toepasselijk op innerlijk van big mac) maar door de lagen in te kleuren ontstaat een nieuw beeld van hun verschijning, ze zijn aanwezig als ‘geconstrueerde’ wezens, en zijn daarmee in meerdere mate familie van het menselijke geconstrueerde wezen.

Hun verschijning moet bedacht worden, uitgetekend, terwijl de ontwerper er alles aan doet om deze innerlijkheid zo goed mogelijk te camoufleren om ons geloof in de vanzelfsprekendheid te bevestigen.

CT scans waren in de kunst al aanwezig om oudere versies van een doek te ontdekken onder de definitieve versie, maar hier wordt de scan het andere oog.

Je kunt nog niet van een vierde dimensie spreken (wiskundig zou je kunnen spreken van de 32 raakpunten) maar hun innerlijk laat doe dat ze hun dimensie naar binnen laten imploderen terwijl we gewend zijn de volgende dimensies naar de uiterlijke ruimte te projecteren.

Je kunt met een zekere ‘vertedering’ naar de kniegewrichtjes van de Barbie-pop kijken, maar gescand laat ze andere dimensies van haar alomtegenwoordigheid zien: haar geconstrueerde aanwezigheid, terwijl haar icoon juist verwijst naar de uiterlijke onderdelen van het begrip ‘vrouwelijkheid’.

Wie er niet genoeg van kan krijgen verwijs ik graag naar http://www.radiologyart.com

En als je volgende keer onder de scanner moet, vraag dan of de medische beeldvormer je sleutelbeen wat meer oranje kan geven terwijl je hersenmassa best zeeblauw mag zijn.