snelle typ

Zijn de meeste flapuiten niet danig over-intellectueel begaafd, groottante Dorrit begreep dat ze deze niet altijd geaprecieerde eigenschap moest gebruiken als motor voor een kunde die de wereld wel zou verbazen.

Was het nu de nieuwe Royal 10, of werd ze door een mysterieuze aandrang gebeten, ze wierp zich op het typen en bracht haar radde tong over naar de snelheid van haar vingers.

Nog geen maand na de presentatie van de Royal tien haaldde ze 195 woorden per minuut, en na nog een maand was ze bij de 250 woorden gekomen om dan stralend en wel in Los Angelos de kaap van 300 te overschrijden als winnares van een dactylo-wedstrijd waarin zij gevestigde vingervluggen achter zich liet.
Op deze foto zie je haar glunderen waarbij de L.A.-Examiner op 25 maart schreef:

‘…she uses but two fingers on each hand, following a system invented by her father.’

Ik geeft toe dat het woordje ‘father’ een ruim begrip is, en zonder de brave leger-apotheker op de huid te zitten, dacht ik eerder aan de man met het vlinderdasje op de foto die ik gisteren bij het eerste deel van dit verhaal opnam.

Dat haar vader voor de nodige versterkende drankjes zorgde die hij later onder de naam ‘dactyl’ en ‘dactyl forte’ zou verkopen, mag een kanttekening zijn.

vleigenierster

Zijzelf bleef ook niet bij de klassieke pakken zitten en met haar vriendinnen Alyce en Louise, vormde ze enkele jaren later het trio ‘Three of a Kind’, een stuntnummer waar ook de charme op de vaste grond net zo belangrijk was als het gestoei in de lucht.

Hier heb je weer onze familiale drang om de lucht in te gaan.
Is het hoogmoed, liefde voor het ijle, de combinatie van het gevleugelde woord en het besef van de lichtheid van het bestaan?

Mannelijke stunters lieten zich niet onbetuigd, en het kwam bijna tot een botsing met de machines van de ‘Flying Dutchmen’, een duo dat het inderdaad beter bij zeilen en schaatsen had gehouden want nog geen maand na deze ‘ontmoeting’ waren beide heren het niet eens over wat ‘links’ en wat ‘rechts’ was zodat ze bij een maneuver finaal op elkaar botsten en in fragmenten naar de lage landen bij de zee werden terug gebracht.

schoenToch bleef groottante Dorrit met beide voeten op de grond.
Dat bewees ze toen ze na de depressie haar leven in de handen van een bekend schoenenatelier legde.
Haar nieuwe minnaar (zie eerste rij), een zwijgzame man die verliefd was op vrouwelijk schoeisel, liet haar graag praten omdat hij ontdekte dat ze naast een omnivalente vingervlugheid ook een neus voor zaken had.

Schoenen (hand gemaakt) voor de nieuwe rijken, schoenen met Hermes-vleugeltjes, flying beauties, licht-voetig, het waren begrippen die bij haar pasten, en wie het schoentje past trekke het aan, haar grote sterkte overigens om opnieuw haar beperkingen tot commerciële kwaliteiten om te zetten.

Je ziet haar hier zitten, enkele jaren voor de tweede wereldoorlog, omgeven door een legertje bekwame schoenmakers, allemaal heren overigens.

Toen na Pearl Harbour de Amerikanen in de oorlog werden gedwongen, schakelde ze over op legerschoenen die geroemd werden om hun lichtheid en sterkte.

Zijzelf wilde weer vliegen, in dienst van het vaderland, -en van een knappe generaal die voor de schoenenvoorraad instond- en net zoals A. De Saint Exupéry verdween zij in 1944 met haar vliegtuig boven de Stille Oceaan die sindsdien haar epiteton ‘stille’ moest opgeven.