een tussenstap (448)

Ze stonden er wel even bij te kijken bij dat grafmonument voor admiraal Chabot, graaf van Brion
Nooit gezien in het Frankrijk van de 16de eeuw.
De overledene lijkt wel bij een picknick aan te liggen.
Deze Philippe Chabot was een jeugdvriend van Frans I, samen met hem opgevoed en met hem tijdens een veldtocht in Italiƫ gevangen genomen.
Later keerde hij naar Frankrijk terug, mengde zich daar in allerlei hofintriges en viel bij zijn vroegere vriend in ongenade.
Maar door toedoen van de maƮtresse des Konings kwam hij weer vrij, legde vrij vlug daarna het klassieke loodje (1543) en kreeg door toedoen van beeldhouwer Jean Cousin dit grafmonument.

Vergis je niet, hij ligt er rustig bij maar de admiraal is wel in oorlogstenu.
Dit beeld was op zwart marmer geplaatst, vergezeld van een liggende vrouwe Fortuna die hem blijkbaar niet altijd goed gezind was.
Een ander rechtopstaande figuur draagt een omgekeerde gedoofde toorts, teken van het verdwenen leven.

De pathetiek van de dood is hier met Franse slag opgelost: de overledene rust letterlijk en figuurlijk, en telkens als ik dit beeld bekijk , verzoen ik mij met het tijdelijke.

Kijk, hij heeft het admiraalsfluitje in zijn linkerhand, draagt de orde van Saint Michel, en zo ligt hij op zijn helm met daarbij zijn stoere handschoenen.
De leeuw aan zijn voeten, een teken van moed en trouw kijkt hem een beetje gnuivend aan.

Geen treurende engelen, geen tranen, maar een poging tot vermenselijking van de afgestorvene.
Een man van alle tijden, dus ook van de tijdloosheid.

Nu kan ik weer verder met mijn trage monoloog.