le paradis, jamais perdu (4) (459)

240_98a900e65e833a9ce377425e2c0f66ac

Een tweede stap.
Zet mooie pianomuziek op, het hoeft niet dadelijk Mozart te zijn, maar een melodie die druppelt, Chopin Nocturne opus 9 nr 1, met bijvoorbeeld Maurizio Pollini aan de piano.

Waarom?
Om voorzichtig te zijn want elke beeld, elk woord kun je toetakelen met ongeschoeide gedachten en pijlen uit het verkeerde hout.
De piano zal je helpen.

Dit is Pierre. Bernards broer.
Hij komt uit de serie Le temps d’ avant.
Bernard is al elf als Pierre geboren wordt.
Er groeit een grote innigheid tussen beide broers

“Je l’ai élu dès qu’il est né, je l’ai aimé passionnément.”


Le paradis, jamais perdu. (3) (458)

210_b420f4043c5cf31da49f402cd5c5a951

Waar de woorden ophouden beginnen de beelden, en voor de fotograaf verdwenen de beelden in de woorden.

De chroniqueur zal dus een poging doen om op mijn tocht beiden even te verenigen in een kuis huwelijk waarin zoals Faucon het zelf zegt( ‘l’ amour, c ‘est l’impossible’ ) deze combinatie vooral door mijn reisgezel zal gebeuren.

Le bouquet d’ Alexis.
Het is even vooruit gelopen, want voor hij met de geënsceneerde beelden begon, maakte hij nog een mooie reeks: Le temps d’ avant, een tijd die we gisteren al even ontdekten in beide betekenissen van het woord.

In beeld: twee ouderwetse jongensmannequins, plastic bloemen.
We zijn terug bij het uitgangspunt: the real thing en wat daarvoor moet doorgaan.

Daarom bekijk het beeld en straks komt het verhaaltje.
Laat het eerst even je gedachten marineren.


Le paradis, jamais perdu. (2) (457)

329_f7a1316d47164828fda0b868258a748a

Laten we nu zijn naam noemen: Bernard Faucon, fotograaf.
Vreemd genoeg zag ik zijn werk voor de eerste keer in Japan, maar het was net zo goed te bekijken in de States, in alle steden van Europa als deze maanden in diverse Parijse ruimtes.

Zijn eerste toestel, een Semflex krijgt hij van Tatié, de grootmoeder.
Later zal hij haar keuken portretteren.
La cuisine de Tatié en in 1980 zal hij er voor de eerste en enigste keer een natuurlijk decor gebruiken voor zijn intussen beroemd geworden foto’ s.

Nu zijn we nog in haar keuken.
Haar huis waar iedereen uit de verre omtrek welkom is, kent zijn vaste rituelen.
Men drinkt er thee, er wordt over vreemde zaken gebabbeld, en chacqu’ un a ses raisons!
Als hij er logeert, wordt hij er met muziek wakker gemaakt, de Suchard chocolade zal hem bijblijven, ook de heerlijke taartjes, haar vreemde invallen, maar tegelijkertijd haar angsten, en haar “pudeur”.

Naarmate hij ouder wordt, zal hij meer en meer op haar gaan gelijken.


Le Paradis, jamais perdu. (1) (456)

Op onze zoektocht naar kopie en werkelijkheid vertellen we nu een verhaal in verschillende afleveringen.

301_2bbfe427af45cb72dcc12e283d8d290b

Het begint in de vroege jaren 50 van de 20ste eeuw, Pinksteren 1954 om nauwkeurig te zijn.
De hoofdpersoon is dan bijna vier jaar en loopt mee als Lodewijk XIV in de stoet.
Een krant schrijft:

“Ce matin le petit Roi Soleil a adressé une prière à son père afin que le beau temps règne sur la fête.”

Op de bijgaande foto kijken we naar het betreffende kind
We zijn in de Provence, in Apt, sous-préfecture du Vaucluse, pays d’ artisans, de fruits et de lavande.
Hij is er op 12 september 1950 geboren.

“Je suis né à la maison, par crainte des confusions de bébé et des regards étrangers.”

Aan madame Appy, dokteres van de familie vraagt het kind een medicament tegen het groeien.
Hij vindt volwassen worden maar niets.

“J’ étais pur. je ne pouvais faire ou penser un geste de mal, un mouvement de colère ou de contestation.”

Enthousiast over het landleven probeert zijn familie de boerenstiel.
Ze verhuizen daarvoor naar Saint-Martian, aan de oever van de Lubéron.
Het wordt geen succes.
In 1961 openen ze in Sint-Martian een kindertehuis

Tatié, de grootmama langs moeders kant woont in het nabije Forcalquier.
Ze heeft een huis vol schilderijen en alle tijd om met iedereen die op bezoek komt te praten.
Hij is haar geliefd kleinkind.

In Saint-Martian is zijn leven in twee gesneden:

“A partir de ce moment-là, ma vie a été coupé en deux.
Il y avait la vie scolaire, l’ école où j’ étais en retrait, sauvage, presque un fou, et la vie l’ été à Saint-Martian où j’ étais leader des jeux.”
Thuis, bij de kinderen van het tehuis, is hij in zijn koninkrijk.
Hij zal er hulp-monitor en later monitor worden:

“J’ étais à la fois du côté des responsables et du côté des enfants.
J’ ai toujours aimé ce double état: être inventeur de jeux, meneur de jeux, et en même temps être parmi ceux qui jouent.”

Bij zijn grootouders in Apt voelt hij zich thuis maar eens de goede juffrouwen en onderwijzers van de dorpsschool wegvallen, wordt hij gepest en krijgt hij de bijnaam: La Joconde.