le paradis, jamais perdu (10) (465)

 

Dit is de enige foto waarvan de omgeving niet werd geënsceneerd.

Hier zijn we in het grootouderlijke huis: chez Tatié.
De schilderijen aan de muur, de omgeving, de atmosfeer van het huis, het is “uit het leven gegrepen”.

De bewoners zijn niet allemaal van was.


le paradis, jamais perdu (8)

894_0373fddf624dc54b9bf5cf2732e73267

Aan de Sorbonne in Parijs studeert hij theologie en filosofie.
Als hij afstudeert wil hij niet dadelijk gaan werken.
Hij verdient de kost door allerlei dingen te kopen en te verkopen.
Uit allerlei gekochte of gevonden materialen maakt hij kleine nieuwe voorwerpen.

In 1976 wordt het idee van de mannequins geboren.
Eerst verzamelt hij deze ouderwetse wassen mannequins om ze te verkopen, maar dan besluit hij ze te fotograferen.

“Avant, je photographiais pour retenir ce que j’ aimais.
La photo n’ était pas un moyen d’ expression.
C’ est la peinture qui l’ était. C’ est elle qui comptait.”

Hij begint met de mannequins te theatraliseren: er ontstaat een bewuste opstelling en een omgeving.
Soms mengt hij de poppen met echte kinderen zodat de toeschouwer zich kan afvfragen wie van was is, en wie niet.

Hij laat het schilderen achter zich en wijdt zich aan de fotografie.In 1977 komt zijn eerste tentoonstelling er.
Later verschijnt “Les grandes vacances”, en in Parijs en in New York.

De titel “les grandes vacances” is een programma-verklaring: de enige kindertijd die naam waardig, de riten en mysteries, de vreemde wereld die snel voorbijgaat maar levenslang onze herinnering bepaalt.

De foto hierbij: Les lumières de la ville


le paradis, jamais perdu (7) (462)

864_5fbde2919e242038e9084418fe95410b

Het verhaal van zijn eerste grote liefde is geen leuk verhaal.
Het zijn vooral de volwassenen die het verhaal tot een ramp laten uitgroeien.

“J’ ai passé des nuits et des nuits avec le poids d’ une montagne qui m’ écrassait le corps.”

De families grijpen in.

“Les familles ont pris consciences, se sont gendarmées.”

Ze mogen elkaar niet meer zien.
De bescherming als diepste kwetsuur.

“Toutes les erreurs ont été commises, on nous a separés.
C ‘est une blessure qui a mis dix ans à se cicratiser pour moi, et pour lui; c ‘est n ‘est peut-être pas fini.”

Ook zijn geliefde grootmoeder Tatié speelt een zeer ambigue rol.
“…je crois que c ‘est elle qui a mis mon père en garde.

Ik laat de concrete gebeurtenissen rusten.
Je weet, beste reisgezel, dat de levens van anderen een gemakkelijke prooi zijn.

Met zijn eerste foto-apparaat, de Semflex, begint hij de werkelijkheid te onderzoeken.
Hij blijft trouw aan het 6 x 6 formaat.

Gelukkig ontmoet hij Henri Koerner, toen 53 jaar.
Met vrouw en kinderen komt hij op vakantie in een van de grootouderlijke eigendommen.
Na de vakantie blijven ze elkaar schrijven.

Op zijn achttiende schrijft Bernard: (1968!)

“Je n’ ai toujouts fait que trois hypothèses: mourir jeune, entrer dans un monastère ou être un grand artiste.”

Een schilderij uit die tijd noemt hij “raison d ‘ être”.