dyn007_original_429_500_jpeg_20344_613fadef33e743f4624f757cf85b454d

Zwaarmoedig zul je haar werk moeilijk kunnen noemen.

Jaargang 1954 werkt ze al een heel bestaan in Israel waar ze als vrouw op een zeer eigenzinnige manier haar verbeelding weet te verbronzen.

Het is in die zin erg vrouwelijk omdat haar figuraties zo dicht bij de aarde leven dat ze blijkbaar moeite hebben met de aantrekkingskracht.

dyn007_original_419_545_jpeg_20344_bd3466224f6178d24dc3ee93ddeafcf4

Je zou het Joodse kunnen terugvinden in het zich niet gewonnen geven.

Al hebben haar kreaties het moeilijk zich uit hun omgeving los te maken, te blijven vasthaken aan het materiaal, toch getuigen ze telkens van een vaste wil om er ‘met volle zwaarte’ te zijn.

Misschien ook daarom haar liefde voor het water.
Het lichte.
Het snel voorbijgaande dat juist daardoor een symbool van eeuwig leven is geworden.

dyn007_original_548_421_jpeg_20344_fd9f888d0e66b8a436b43c239483c5ec

De nauw verwante liefde met het water is de plaats die haarbeelden innemen.
Vaak horen ze werkelijk in de natuur thuis.

dyn007_original_376_539_jpeg_20344_0f190afb7093fab76f7660f8bf6f971a

Toen ik haar foto’s aankreeg, zag ik dat ze zelfs vruchten en planten bij haar binnen-beelden had gezet, het brons blijft verbonden met de werkelijke vruchtbaarheid.

Hoe preuts wij het oosten ook verbeelden, telkens komt uit het oosten de meest onbeschaamde en vranke expressie als het om het lijfelijke en de liefde gaat.

Ik ken geen mooiere liefdesgedichten waarin de schoonheid van jongens wordt bezongen als de Perzische die al in de 9-10de eeuw naam en goede faam genoten.

En hoe weinig ook de menselijke gestalte in de Joods-Arabische kunst aanwezig is, de zinnelijkheid is het des te meer, zowel in hun muziek, dans als in hun kleurengebruik.

Natuurlijk zijn we ver van de Griekse idealen.
Hier telt eerder de aarde waarop de mensen (moeten) leven dan de berg waarop de goden verblijven.

Met opzet voeg ik twee totaal verschillede beelden samen:

dyn007_original_519_346_jpeg_20344_0decb2504e5032193708e8dc5be783af

De lichtheid van het blad, klaar om te vergaan, te rafelen, doorzichtig te worden.
De verbondenheid van de aarde bij de zittende vrouwenfiguur.

dyn007_original_390_477_jpeg_20344_b68a3e270b6a3e1ba3ef5ffdf06807e9

Ze hebben hun eigen patine.
De bijna matte van het blad, de glanzende van het leven.

En er is telkens weer hoop.
En sterkte in het blije, in de verbondenheid met de aarde.

Daardoor wordt de zwaarte licht om dragen.
In het westen loochenen we die zwaarte.
We hongeren onze mooie meisjes uit.
Misschien willen we ze zien wegwaaien zoals het blad.
En we vergeten daarbij de wortels waarmee we levenslang aan moeder aarde, Gaia, blijven hangen.

Wie wil opstijgen moet die zwaarte beminnen.