Bijna altijd zijn de grote meesters zowel vroeger als nu begaafde tekenaars.
Kijk, deze tekening is van dezelfde hand die het prachtige doek van het laatste avondmaal schilderde waarover ik je gisteren sprak.

Hij is moe, zoveel is duidelijk.
Hij is erbij gaan liggen.
De hand aan het hoofd.
De benen nog opgetrokken.
Je weet niet of hij slaapt of gewoon even wil rusten.
Hij is naar het leven geschetst.

Misschien roept iemand zijn naam, willen ze verder, op weg naar de stad.
Een stift vol leven, ook in rust.
Gerbrandt mag nu zijn laatste avondmaal schilderen.