still 2002Lieve Vriendin,

Van de baadsters op de zomeravond naar Felix Vallottons droom tot aan Daniel Richters werk hierbij afgedrukt, overspannen we vrijwel honderd jaar als we ons richten naar de geboortedata van beide kunstenaars: 1865 en 1962.

Hij was een Zwitserse Fransman en Richter is een Duitser die werkt in Berlijn en woont in Hamburg.

Van waar die vreemde manier van schilderen, diese hysterischen Schlieren van waar komt dat, vraag ik hem:

Das hat sich irgendwie verselbständigt. Am Anfang war dieses Fleckenhafte, das kennt man ja zum Beispiel von Filmen, wenn die durchschmoren. Eigentlich sind es immer die paranoiden Blicke: Infrarot! Drogen! Geistererscheinungen! Hightech-Nachtsichtgeräte, Leute kommen vom Dunklen ins Helle, dieser Kram. Der Ursprung waren die Blicke, die eigentlich jeder kennt, die in der Malerei aber nicht auftauchen und die ich immer als beunruhigend wahrgenommen habe. Das ist so eine Ebene, wo man weiß, da liegt irgendeine Bedrohung, ein Geheimnis, irgendeine Offenbarung.

Daarmee is de afstand aangegeven en of die honderd jaar er nog toe doen?

Als kind had ik van de heilige man een heus 35mm projectie-apparaatje gekregen met daarbij enkele rolletjes film, een cyclo-cross in zwart-wit, een Amerikaanse pilotenfilmfragment en enkele nieuwsflitsen uit de late jaren veertig.
Het ding werd verlicht door een geweldige 100w-lamp en als je even vergat te draaien aan de zwengel brandde de film door.

Ik begrijp dus goed dat het smeltende beeld, das Durchsmoren voor zeer bijzondere effecten zorgde die echter zeer kortstondig waren.

Kijk, dat is er met het beeld van de avondbaadsters gebeurd bij Daniel Richter: uit het zachte licht van die zomeravond in 1893, naar het beeld gemaakt in 2006 of daaromtrent.

Daarom breng ik beide schilders met een beeld van henzelf samen.
Die Aufklärung” van Richter en ‘Verdun’ van Vallotton.

dyn001_original_435_560_jpeg_20344_a6604ea84b6e669e5bdd571e96cabda9

Daniel Richter is de Punk-schilder, de man die op reusachtige doeken werkt, een gevierde ster die momenteel in Hamburg tentoonstelt en voor bepaalde doeken 300.000 euro krijgt.

2 T UMAX     Mirage II        V1.4 [2]

Vallotton kende tijdens zijn leven hetzelfde succes, schreef en graveerde in satirische bladen, je zou hun beider betrokkenheid bij de wereld van hun tijd kunnen congrueren.

Maar kan Kunst de wereld veranderen?
Kun je met schilderwerk beelden maken die mensen aan het denken zetten?
Of is dat niet de functie van kunst?

dyn001_original_382_560_jpeg_20344_9e06fbe198ea2050afdb7e6e14a1f72c

Ik vraag het Daniel Richter:

‘Ich glaube, dass Kunst, ganz stumpf, in erster Linie gute Kunst sein sollte. Das ist schon schwierig genug. Die muss weder von guten Menschen noch für gute Menschen sein. Das Einzige, was mich immer interessiert hat, ist, eine Begrifflichkeit von den herrschenden Verhältnissen zu haben, von den Bildern, die sie produzieren. Oder als Maler herauszufinden, wie wirkungsmächtig Bilder sind und in welchem Rahmen sie funktionieren, ideologieübergreifend. Man sagt ja, dass der Maler dümmer ist als andere Künstler, weil er mit einem Medium arbeitet, das ihn weniger zur Reflexion zwingt. Gute Malerei findet immer unter Einbeziehung der Mediendebatten drum herum statt, der Debatten über das Foto, das Kriegsbild und so weiter. Die meisten Maler interessiert das aber gar nicht. Die beschäftigten sich nur mit malerei-immanenten Dingen und mit ihren Vorlieben, deswegen ist die meiste Malerei auch so doof, und die meisten Maler sind auch doof. Tut mir leid.’

‘eine Begrifflichkeit von den herrschenden Verhältnissen zu haben, von den Bildern, die sie produzieren.’

De heersende verhoudingen en de beelden die ze produceren.
Het is een mooi en duidelijk begrip vind ik.

2 T UMAX     Mirage II        V1.4 [4]

Hierboven nog eens Verdun van Vallotton, eentje hoger een beeld van Daniel Richter.
Je zou ze over elkaar kunnen leggen.
Of er een kijkdoos mee maken zodat de mensen van Richter in het kapotgeschoten landschap vallen.

Honderd jaar en… ?
Volgende week verder.