868_e87f9c659b63cf2a9e7affea3b9f592a

Niet dat hij nu dadelijk aan de touwtjes mocht trekken.
Zelfs de touwtjes losknippen was geen optie.
Zijn grootvader vertelde dat elke mens naarmate hij ouder werd ook aan allerlei touwtjes ging hangen.
Je werd als baby geboren en je ging als marionet het graf in.

Misschien was dat gevoel van die touwtjes-toename gewoon een ander woord voor sterven.
Je hing vast aan het leven.
Je zat vast.
Vaster en vaster tot je als een onbeweeglijke Pierrot werd afgelegd en in de aarde verdween of door het vuur werd verteerd.

Er waren er die geloofden dat bij zo’n gebeuren de touwtjes zouden knappen.
Je werd bevrijd.
Het eeuwige leven en al dat hemels fraais.

Toen hij aan zijn grootvader vroeg waar die touwtjes dan vandaan kwamen, glimlachte hij.
Ze keken over de aardappelvelden.
Weldra brak de rooitijd aan en was de lucht met verbrand loof en nieuwe schoolboeken vervuld.

Ze knippen je los van je moeder, zei hij, maar dat is maar schijn, want je blijft er voor je hele leven aan vasthaken.
Een paard vergeet zijn stal nooit.

Dat was een beetje onduidelijk voor een jongetje van zeven, maar ik begon te begrijpen dat menselijke relaties zoals dat later zo mooi heette, iets met die touwtjes te maken hadden.

En dan is er de toekomst.
Je vrienden en vriendinnen, de vrouwen, je eigen kinderen, je beroep, het huis dat je hebt gebouwd, de zoveelste auto, de job, de baas, het lijf met zijn bokkensprongen -ziekte en gezondheid dus, enfin, hoe ouder je wordt hoe meer je wordt vastgemaakt.

Of dat bij hem ook zo was?
Ja, dat was zo. En soms kon veel bier en jenever je de illusie geven dat die touwen niet bestonden, maar de volgende morgen snoerden ze als stalen banden rond je katerkop.

We hoorden de aardappelen groeien, zo stil was het.
De kunst is met je eigen zot te kunnen leven, zei hij.
Ik wist niet wie hij daarmee bedoelde.
Het zou vast de marionet zijn die in mijn slaapkamer aan de kapstok hing.

Ik heb twee dagen later stevig onder mijn voeten gekregen omdat ik de touwtjes van mijn Pierrot had doorgeknipt.
Een beetje respect voor een antiek stuk was wel het minste wat ze van mij konden verwachten.

Ik verzeker je dat ik hem ‘s nachts heb horen lopen, dat antiek stuk.
De volgende dag was hij verdwenen.

Heb ik zijn plaats ingenomen?