743_b709d9af4b752a62a092415fb2187fbb

Dat wij daar samen zouden wonen, Parijs,
met wandelingen en filosofische gesprekken in het Luxembourg,
of zoals je zelf zei, Venetië, waar elke beving
in het donkere water een kus of een vleugje engel was.

En de wereld lag aan onze jongensvoeten en wij
bestuurden de woorden naar de donkere zalen
waarin de bittere tranen van verlies en felle liefdessmaken
onze melk en honing waren, het manna in de woestijn.

Maar nu ik als oude man zelfs de weg verloor
in het winterse Luxembourg en Venetië overstroomde
met het brakke water van de verlaten lagune,
sterf ik de duizend doden zonder te sterven

“Quelle soleil hors de saison,
tire nostre destinée
des horreurs de la prison
qui la tenoit enchaisnée.”

(de laatse strofe komt uit de 16de eeuwse Je meurs sans mourir van Anthoine Boesset (1587-1643), prachtig uitgevoerd door Le Poème Harmonique olv Vincent Dumestre, Alpha 057)

De schilderijen van de laatste dagen waren van Henri Rousseau.(1844-1910)