de herstellendeLieve weer thuis gekomen vriendin,

Thuiskomen uit het ziekenhuis.

Herstellen heet dat, en was het nu toevallig of niet, of laten de schilderijen zich ten gepaste tijd vinden, telkens ik in mijn musea ronddwaal kom ik bij “herstellenden” uit, en dat was vandaag niet anders.

Dit kind, geschilderd door de Finse schilderes HELENA SCHJERFBECK (1862-1946) is een van de mooiste ‘herstellenden’ die ik ken, en waarschijnlijk juist omdat het door een vrouw geschilderd is, voel je het medeleven in elke tint, zie je dadelijk het symbool tussen kind en jonge twijg, en vinden je ogen rust bij zoveel schoonheid op een kleine oppervlakte.

Herstellen is een mooi woord.
Je opnieuw ‘stellen’, en dat wil daarom niet zeggen dat je je opnieuw op dezelfde plek ‘stelt’ maar dat de opgelopen schade ertoe kan bijdragen dat het her-stellen wel duidt op de draad die je weer opneemt, maar dat het patroon dat je nu wil weven best heel anders kan zijn dan wat je voordien hebt bedacht of al geprobeerd.

Toch is herstellen niet eenvoudig.
Ik weet uit verre ervaring dat ik na een tiendaags ziekenhuisverblijf als elfjarige terugkeerde en ik door hevig heimwee werd aangegrepen toen ik weer in mijn eigen bed lag.

Het schijnt een bekend syndroom te zijn.
Nu ben je immers weer helemaal op jezelf terug geworpen, de hulpdiensten zijn in het hospitaal achtergebleven, en het helen van de lichamelijke pijn geneest nog niet dadelijk de innerlijke pijn.

Misschien is dit mooie doek ook nog een doekje tegen het ziele-bloeden.
Het meisje komt als een vlinder uit het cocon van het ziekenbed gekropen.
Het wit verlicht haar poging om het twijgje in het water te houden, hopend op kleine worteltjes die in de aarde weer kunnen schieten en voor voedsel zorgen.

Volgende week vertel ik je meer over die wondere vrouw die Helena Schjerfbeck was, en intussen is ‘er zijn’ voldoende, zoals het herstellende kind nog met een wazige blik naar het twijgje kijkt, maar het met beide handen vasthoudt, die wil om er te zijn mag je sterken.