Beste Vriendin,

De laatste woorden van dit herschreven stuk stonden net op de computer -ik bouw meestal beeld en tekst ter plekke op- en net op dat moment…alles weg.
Terwijl jij dus in je stille kamer de net zo stille week mee beleeft, zit ik hier tussen de brokstukken van mijn vroeg begonnen bijdrage en ervaar ik het onweer hiernaast aan den lijve.
Ik bespaar je de kreten en de banbliksems die ik over mezelf en mijn eigen onhandigheid heb afgeroepen.

Eén van mijn meest geliefde Engelse schilders is net zoals zijn tijdgenoot Turner -hij was een jaartje ouder- en heeft achter zijn naam al onmiddellijk het begrip ‘landschap’ zitten, net zoals je bij het noemen van William Turner het lichtgele van een vroege morgenzon boven het water en de sfumato van de wegtrekkende mist kunt ervaren.
John Constable dus.

Het beeld van zijn inkijk op een tuin in Hampstead laat je de dreiging van het naderende onweer voelen.
Onder het zwarte pieken zelfs de voorlopers van Van Gogh’s cypressen in de zwangere lucht.

Maar het mooist is zeker het wasgoed in de tuin.
De grote natuurkrachten en daaronder het menselijk gedoe: was aan de lijn.

It is thought that Constable painted this view from an upstairs window of his home in Lower Terrace, Hampstead, looking over his own garden and towards a neighbouring house. The effect of motion in the trees on a windy day is conveyed by vivid dabs of yellow and white paint.

Met Turner hangt hij over twee eeuwen.
Turner werd in 1775 geboren en Constable in 1776.
Zij zullen vrijwel de laatsten zijn die het bijna nog middeleeuwse landschap in Engeland ervaren en het onder hun eigen ogen zien veranderen.

De oorlogen van Napoleon zijn dan achter de rug, de buitenlanden zullen gekoloniseerd worden, de industrialisatie laat de treinen fluiten en maakt de wereld kleiner en…smeriger.
Europa krijgt na de conferentie van Wenen zijn vorm, Engeland wordt een wereldrijk, Duitsland raapt zijn staatjes bij elkaar, Frankrijk probeert keizers uit, Rusland balanceert tussen het oosten en het westen.

Uit Constables nalatenschap komen beide kleine schilderijtjes die na onderzoek portretjes van zijn eigen vader en moeder blijken te zijn.
De wat nukkige en ongeduldige Golding Constable, een welvarende graanhandelaar met een eigen scheepje (The Telegraph!) om koren naar Londen te verschepen en de geduldige lieve moeder Ann.

Ze hadden drie zonen en omdat de oudste verstandelijk gehandicapt was zou John de handel van vader moeten overnemen, maar de jongen was voortdurend met tekenen bezig.
Zijn onderwijzer en tevens loodgieter van het dorp moedigde het kind aan om zich verder te bekwamen, en als hij dan ook geen clergyman wilde worden en de jongste zoon Abram vader zou opvolgen kreeg hij zelfs een klein stipendium om zijn academische studies te betalen.

Golding moedigde hem aan toch ook portretten te tekenen want dan kon hij zijn klanten uit zijn grote kennissenkring naar hem sturen zodat zoonlief toch nog een inkomen zou hebben waarmee hij en zijn toekomstigen in leven konden blijven.

De landschapsschilder als portrettist.

De grote toekomstige zie je hierboven: Maria Bicknell, een jeugdliefde en later zijn levensliefde.
Maria’s grootvader, rector, verzette zich hevig tegen zo’n huwelijk van een schilder zonder toekomst, zoon van een graanhandelaar met een welopgevoed en verstandig meisje als zijn kleinkind.

Maar ze trouwen, en Maria schenkt hem zeven kinderen.
In het donkere portretje hierboven zie je haar heel teder met drie van de zeven.
Na de geboorte van het zevende kind wordt ze ziek, aangetast door tuberculose.
Ze sterft, nauwelijk 41 jaar en laat John met de zeven kinderen achter.
Vanaf die dag draagt hij alleen nog zwarte kleren en zorgt hij zijn leven lang voor de zeven.

Je zult al aardig moeten ‘googlen’ om portretten te vinden van een landschapsschilder, maar zoals de diepte van het landschap kende hij ook de diepte van de menselijke ziel.

Een mooie vergelijking: kijk naar het portret van zijn veertienjarige zoon, Charles, net voor hij als midshipsman naar zee zal gaan, en kijk dan naar het portret van de vader, geschilderd in 1799 door een vriend die met hem op de academie zat.

Er zit zo’n 36 jaar tussen beide portretten.
De zoon is veertien, de vader 22-23.
Op beide portretten schelen ze dus acht-negen jaar.

Kijk naar dezelfde glimlachende en melancholische blik.
Ze zijn elkanders landschap.
Het landschap in de diepte.

Ik denk dat het kijken naar landschappen ons zo roostend overkomt vanwege die diepte waarin we ons kunnen bewegen zoals Erik in zijn schilderij Wollewei stapt.

Het andere landschap, de mensen die ons omringen hebben als we goed toekijken, diezelfde diepte.
Er is de ruimte van de geschiedenis.
Achter ons de voorouders.
Voor ons de kinderen en kleinkinderen.

Ik denk dat zo’n perspectief nodig is om verbanden en diepten te herkennen.
Dat bij elkaar horen in ons eigen landschap in de eenzaamheid van je eigen leeftijd (je kunt nooit terugkeren naar je kindertijd) en de afwezigheid van degenen die ons zijn voorgegaan, heeft in deze stille week een bijzondere diepte.

Het woord verrijzenis krijgt voor mij daarin zijn enige betekenis.

---

This group portrait of the banker and merchant, George Bridges, with his wife Mary and their eight children, is one of the largest portraits ever produced by Constable. The group is shown in what was probably the drawing-room of Lawford Place, Essex, which Bridges had built about 1790. Lawford church can be seen through the window. In 1912 D S MacColl, a former Tate Director, reported that, ‘Constable showed an admiration for one of his sitters, the lady at the spinet or early pianoforte, and that his visits were in consequence discouraged’. (Tate, The Bridgs family)

Naast ééneiïge en twee-eiïge tweelingen bestaan er vast ‘spirituele’ tweelingen en dat in alle betekenissen van het woord waarin het begrip ‘spiritus’, geest, de bovenhand haalt.
Al was er een kloofje van zo’n twee jaar tussen mijn beide grootooms Aron en Yakov, zij toonden zich aan de woelige wereld als waren zij tegelijkertijd op aarde verschenen.

Dat kloofje werd alleen duidelijk in een miniem lengteverschil dat naarmate zij ouder werden door allerlei fijnzinnigheden werd geminimaliseerd.
Droeg Aron platte petten dan waren die van Yakov ietsje verhoogd, en de dikkere zolen onder Yakovs laarzen vielen niemand op maar bracht hen dichterbij een vanzelfsprekende uniformiteit.

Waren zij als jongetjes nog duidelijk groot en kleiner, door het subtiele ingrijpen van Aron (hij voerde zijn vlees en meelwaren aan zijn jonger broertje!) naderden zij naarmate de jaren vorderden een zekere gelijke lengte.

Het feit dat een innerlijke gelijkmatigheid hen daartoe dreef, maakte duidelijk dat ook hun ideeën en opvattingen op elkaar leken en zeker elkaar aanvulden waar dat nodig bleek.

Wellicht heeft de wetenschap intussen een klare kijk op dit synchrone leven maar het feit dat ze vaak tegelijkertijd dezelfde zinnen zegden waarin de oudste een reine terts onder de toon van de jongste bleef en er een harmonisch samenklinken ontstond, liet menigeen vermoeden dat zij of gewiekste bedriegers of een soort wonderkinderen waren.

Door dit samenklinken waarmee ze vaak een discussie openden of besloten, werd het klaar dat hun gedachtenwereld een zekere onzichtbare verbinding moest hebben, een idee dat menigeen kruisen deed slaan als waren de broers met het kwade oog besmet en zou hun synchroniteit een emanentie van het boze zijn.

Je ziet ze hier als centrum van het viertal geflankeerd door goede vrienden, leunend op hun fietsen.
Het waren vooral deze voor mij onbekende vrienden die zelfs bij het fietsen de bijna griezelige identieke traptechniek van de broers waarnamen en daaraan een werkelijk ‘spirituele’ betekenis toekenden.

Hing de gelijkheid der mensen niet in de revolutionaire lucht?
Waren de broers geen voorboden van een nieuwe tijd? Door Slavische besmetting werden deze goddelijke boodschappers zowat overal waargenomen waar de menselijke geest tekort schoot.

Zo probeerden ook de vrienden dezelfde synchroniciteit aan te kweken, eerst in het fietsen wat tot vrij ongelukkige treffers leidde (wie te veel naar zijn voeten kijkt, vergeet de wereld om zich heen!) en zelfs het synchrone spreken kreeg navolging wat bij beide broers zo lachwekkend overkwam dat zij met zijn vieren in de plaatselijke beek terechtkwamen en op weg naar de stad een gemeenschappelijk kwalijk geurspoor verspreidden.

Het synchrone in deze wereld staat in schril contrast met de gelijkheid die al in de tijden van de Verlichting als hoogste goed werd beschouwd.
In de genensoep van deze planeet is het streven naar variëteit net zo groot als het streven der heersers om onderdanen in alles gelijk te maken met het platte beeld dat het woord ‘onderdaan’ verraad.
Een godsdienst kan nog poneren dat hij de zondige ziel in het verlossende Licht wil laten opgaan, maar als zelfs God mens werd is ook hier het gevaar van de synchroniciteit bijzonder aanwezig: gelijk worden aan de hemelse Vader is in mijn en hun ogen een brug te ver als een beetje synchroniciteit onder de mensen al bloed, zweet en tranen kost.

De broers weken net op tijd uit naar het land van de toekomst, Amerika, nog voor vadertje Lenin onder de rokken van moedertje Rusland tevoorschijn kwam.
Ze kregen daar al vlug een rol in een wat scabreuze show ‘Schatteneiland’.
Hun synchrone act echter stak kop en schouders boven de flauwe grappen en bloterige dansen uit zodat ze na enkele maanden hun eigen show voor goed geld aan een fideel artiestenbureau konden verkopen.

Met die show, ‘Only You’ kwamen ze in Chicago de zusjes ‘De Haven’ tegen, een vreemde naam maar beeldschone vrouwen.
En kijk maar eens naar de foto.
Het bespaart mij zelf het vervolg te vertellen.
Gebruik je fantasie in het synchrone der zielen en lijven, een fantasie die in ons allen rijkelijk aanwezig is.

In verhalen en zelfs in de werkelijkheden komen zonderlingen en zwervende zielen elkaar wel eens tegen.
Synchrone zielen zijn zeldzaam.
Meestal gaat hem om enige gelijkenis als wij een partner kiezen, en zeker zijn verschillen best te smaken, maar de eenzaamheid van de synchrone ziel, het samenvallen tot in de kleinste fractale uithoeken is een mystieke ervaring die vleselijk kan ervaren worden en waarover ik later in mijn familieboek zeker zal schrijven als ik bij Aron en Yakov uitkom.

Vergis je niet, het is immers geen spiegel waarover zij het hebben.
De spiegelaar heeft bij het spiegelbeeld nog het verschil dat links rechts is en vice versa, maar in de synchroniciteit zit er een verschrikkelijk geheim dat zelfs de machtige wiskunde maar kan benaderen zonder de intensiteit ten volle te ervaren.

Want of het samengaan van deze ‘synchronen’ in een asynchrone wereld een gelukkig toeval was dan wel een ferme toer van het noodlot zal later in mijn boek moeten duidelijk worden.

---

Met graagte zet ik recht dat een versie van ‘Didone’ waarover ik het gisteren had hier te lande al te zien was in het Kaaitheater in 2007, ere wie ere toekomt.
Dankjewel lieve vriendin.

---

Wat gebeurt er als je de muziek van een zeventiende eeuwse opera Didone van Francesco Cavalli -het verhaal van Dido en Aneas zoals in de meer bekende opera van Purcell- mengt met dialogen uit een Italiaanse B-film uit 1965 ‘Terrore Nello Spazio’ (in de USA gereleased als ‘Planet of the Vampires’)?

Veel blijkbaar als het gebeurt door de Wooster Group, hier te lande al eens te zien in de Singel denk ik, en deze dagen met ‘Didone’ in Boston, USA.

Twee ruimtetuigen die crashen op de planeet Aura, waarvan de beelden op monitor ontleend zijn uit de eerder geciteerde film, en de partituur van de 17de eeuwe opera met mezzo sopraan Hai-Ting-Chinn in de titelrol met de tenor John Young als Aeneas.

Twee ruimtetuigen in de ware zin van het woord.<br<Eentje uit de 17de eeuw en eentje uit een onbepaalde toekomst.

Het modewoord ‘deconstructie’ duikt al vlug op (de wijze Engelse filosoof Scruton zou zich al dan niet terecht ergeren) waar je net zo goed van een nieuwe ‘constructie’ zou kunnen spreken.

Op de foto’ s merk je dat de zilveren ruimtepakken het cliché van ruimtewezens waarschijnlijk met opzet versterken, net zoals harnassen bij de middeleeuwen moeten horen, en uit de klankvoorbeelden hoorde ik de mooie partituur van Cavalli gemixt worden met de dialogen uit de cultfilm wat op zichzelf een mooi hoorspel en naar alle waarschijnlijkheid ook een fraai schouwspel zal zijn.

Nog boeiender vond ik persoonlijk het leven van de componist zelf.
Als veertienjarige, zoon van organist, werd hij in 1616 door een rijke ‘beschermerheer’, de gouverneur Federico Cavalli, himself, vanuit Crema naar Venetië meegenomen en veranderde hij zijn oorspronkelijke naam Pier Francesco Caletti-Bruni in de naam van die rijkerd, Cavalli dus, een teken van dankbaarheid.

Hij had een prachtige knapenstem, en werd zanger en daarna organist eerst in de San Zipolo kerk (anderen beweren in de Bassilica del SS Giovanni e Paulo) in de dogenstad en daarna van de San Marco.
Tenslotte bracht hij het tot kapelmeester en volgde in die functie zijn meester Monteverdi op.

Helemaal spannend wordt het als hij van Lodewijk XIV de opdracht krijgt een opera voor zijn huwelijk te schrijven en die te komen opvoeren in Versailles.
Dat werd Ercole Armante, door God en klein Pierke daarna vergeten en nu weer opgevist en in Nederland uitgevoerd in de maand januari waarin spektakel (Hercules als combinatie van de Hulk en Conan de Barbaar) door David Alden niet werd geschuwd. (de ‘dode zielen’ refereren er duidelijk naar de clip van Michael Jackson’ s thriller.)

De opdracht voor dat ‘koninklijke spektakel’ kwam van kardinaal Mazarin die werk van Cavalli had gezien en gehoord.
Maar de premiere kwam niet op tijd klaar niet in het minst door bemoeienissen van Jean Baptiste Lully, en door het feit dat het nieuwe theater in het Palais des Tuileries niet af was en Mazarin ook nog eens het loodje legde.

Pas twee jaar na ’s konings trouwpartij vond een opvoering plaats in de Salle des Machines, een voorstelling die zo maar eventjes zes uur duurde, onderbroken door talrijke balletten en gedanst door Lully.

Het is die opvoering die in Nederland tot vier uur werd ingekort en aan de vergetelheid werd ontrukt terwijl ander werk zoals Gli Amore d’ Apollo e di Dafne naast Elioggabalo en La Calisto ook hier in de Munt te zien waren.

De componist trouwde met een rijke weduwe, Maria Sozomeno, schreef een 33 opera’ s bijeen vaak voor een klein orkest (strijkers en basso continuo) bij wijze van besparing, en je kunt de partituren van zijn hand nog altijd bewonderen in de Bibliotheca Nazionale Marciana in Venetië.

Hij werd 73, schreef zijn eigen requiem, werd nog zelden uitgevoerd wegens te ouderwets, terwijl de nieuwe generatie stond te trappelen om de opera verder tot volksspektakel uit te werken.

Dat leven van een koorzangertje dat een spektakelmaker met allure werd, zou het libretto voor een opera kunnen zijn.

---

Beide families droomden ervan om ooit een foto te laten maken bij de Italiaanse fotograaf Pasetti op de Nevsky Prospect in Sint Petersburg.
Je ziet de metalen veranda hier boven het voetpad, een sjieke zaak dus, met net zo’n sjieke prijzen.

Er komt net een cab aan (naam voor de huurkoetsen) met een defitige klant voor het atelier.
Als je goed kijkt zie je in de verte de vergulde naald van het Admiraalsgebouw, zo weet je ongeveer waar je je ergens bevindt en wat er achter je ligt.

De ingehouden sfeer in al deze deftigheid werd duidelijk toen de familie Shatz langs de dure winkelramen slenterde en ze luidruchtig en lachend commentaar gaven op de inhoud van de etalages als op sommige passanten.
Een politieman hield hen tegen en vroeg wat er gaande was waarop vader Shatz hem vroeg of er niet gelachen mocht worden in Rusland.
Hij kreeg het mooie antwoord dat ik je in het Russisch niet wil onthouden:
‘Moshno smejatsja no ne tak gromko.’

Wat zoveel betekent als: ‘Lachen mag mag best, maar niet zo luid.’

Een uitspraak die zelfs bij de familie Gilman in slechte aarde zou vallen want de vrijheid van expressie, waaronder het lachen, was hen net zo heilig al konden ze natuurlijk ook het standpunt van de wet bijtreden dat alles met mate hoorde, wat ook in de grote woonkamer van moedertje Rusland mocht gelden.

Natuurlijk bleven de Gilmannen zich op de foto’s van hoffotograaf Bulla op de Nevsky Prospect beroemen, maar toen de jongste Shatz zich als marinekadet in Kronstadt liet fotograferen was zowel de vaderslandsliefde als de exclusiviteit een nieuw argument in de familiestrijd.

Nog maar het feit van het vrij rommelige decor waarin de jonge Shatz zich liet vereeuwigen, en zeker de stoel met harp-decoratie, wekten een licht gegniffel op bij het bekijken van deze foto.

Tegenaanval was vader Gilmans beeltenis gemaakt bij Wesenberg in Sint Petersburg ter gelegenheid van zijn promotie, toen hij het Stanislas ereteken kreeg opgespeld als derde secretaris bij een onduidelijke nevenafdeling van het ministerie voor havenbeheer.

‘Uw kinderen, mooi Riga, zij liggen aan uw roemrijke boezem…’
Een gezang dat de Gilmannen bij elke gelegenheid aanhieven wanneer een van de familieleden zich in het menselijk gewoel liet opmerken.

Dit was een ware overwinning.
Want al liepen alle ambtenaren van moedertje Rusland in uniform, het mocht toch nog de macho-ogen van de Shatzen uitsteken die met het schooluniformpje van hun jongste niet op konden tegen een man aan wie zelfs het ereteken van de witte adelaar was beloofd.

Maar de Shatzen scoorden vlug een tegendoelpunt door hun stamhoofd in Petersburg te laten portretteren net toen hij als ‘verdienstelijk burger van de grote havenstad’ de orde van de heilige Anna op zijn borst kreeg gespeld.

Toen ze na 1917 en al die orden en moedertje Rusland verloren en een onverwachte zelfstandigheid verwierven na de nodige twisten en straatgevechten huwde de mooie oudste Shatz’ dochter met de oudste van de Gilmannen.

Ze herinnerden zich hun twisten en grollen als ze een glaasje vodka te veel ophadden, maar de nieuwe familie Gilman-Shatz (bij de Shatzen spraken ze van Shatz-Gilman) zette al vlug een combinatie van hen beiden op de wereld, en die zonen en dochters (ze zouden 5 kinderen hebben) waren in de jaren dertig net op tijd weg om de Duitsers en daarna de Russen te ontlopen.

Maar dat is dan weer een andere geschiedenis!
Ze bouwden vliegtuigen en schreven boeken, dat wel.

---

 

Wie goed kijkt, weet dat de families niet compatibel waren.
En dan bedoel ik niet dat ze elkaar rauw lustten, maar alleen al de keuze van fotograaf drukte het verschil uit: Shatz (merk ook in het Duits de mooie combinatie: de “Shatzen”) hield het bij Homann in de Alexanderstrasse die in aanzien stond bij de lagere officieren en stadsbeambten terwijl de Gilman’s hun portretten bij Wirchikowski op het Majorenhof lieten vervaardigen, een fotograaf die kunstenaars en leraren tot zijn klanten kon rekenen.

En je moet ook geen mensenkenner zijn om de strijdlust bij de Shatzen en de beschavingslust bij de Gilman’s uit het gemaakte portret van de kroost af te kunnen leiden.

Het speelgoedgeweer aan de ene kant en het paardje op wielen aan de andere kant geven naast de blik waarmee ze de toekomst in kijken en hun lichaamstaal ook wel de nodige informatie omtrent de levensstijl.

Was het paardje eigendom van de studio, het geweertje echter werd van huis meegebracht door de jongste spruit, want hij wilde daarmee duidelijk aantonen dat hij ‘soldaat’, beter nog ‘generaal’ zou worden terwijl de Gilman’ s het bij de gevleugelde paarden van de inspiratie wilden zoeken.

De wederzijdse commentaar op de portretten was dan ook te voorspellen.
‘Schaapachtig!’ klonk het verdict van de Shatzen.
‘Woestelingen!’ was het oordeel van de Gilmannen.

Ontmoetten ze echter elkaar dan was de toon allerminst vijandig.
‘Zo’n leuke jongens bij dat paardje.’
‘Toffe troep hoor, en zo ongedwongen!’

En of dat een nieuw matrozenpakje was van bij de Pollacks? (een dure kledingszaak dicht bij het Duitse college)
‘Dat had gekund, maar het was getekend door een jonge ontwerper van de Kopelman-familie die niet voor niets couteriers in Sint Petersburg kenden, en in ‘eigen atelier’ (thuis dus) uitgevoerd met respect voor het origineel.’

Er was een soort ‘familietaal’ ontwikkeld waarmee ze vriendelijk elkaar konden pesten zonder onwelvoegelijk te worden of iemand openlijk te vernederen.

De foto van de oudste Gilman op de driewieler werd ten huize Shatz op gebrul onthaald.
Zo’n grote jongen die nog op een driewieler poseerde. (de driewieler was tweedehands, en het gezicht van de geportretteerde laat dat duidelijk zien)
En dan dat bosje bloemen!
Was hij op weg naar zijn lief? Neen, naar de Alexander Nevski kerk natuurlijk.

De foto van de jongste Shatz, (een jaar of twee voor de familiefoto met het geweertje!) gemaakt bij Bulla in de Nevski Prospect in Sint Petersburg, lag zwaar op de Gilmannen maag.

Of ze hem met geweld dat fluwelen pakje met kanten kraag hadden aangetrokken, gewoon om uit te pakken met een beetje beschaving dat ze niet hadden. (uitpak-beschaving, was een geliefd woord van het Gilman opperhoofd).
En waarom moest dat nu per se in Sint Petersburg, en nog wel bij Bulla die natuurlijk banden met het keizerlijk hof voorgaf?

Morgen het vervolg.

---

 

Lieve Vriendin,

Wat gebeurt er als een ex prof. in de visuele kunsten op zijn veertigste medicijnen gaat studeren?
Hij kan het scannen niet laten.

De 44-jarige Satre Stuelke, in een vorig leven prof aan de School of Visual Arts in Manhattan is nu derdejaars medicijnenstudent en …gebiologeerd door de CT scanner.

Sinds 2007 scande hij de meest gewone dingen in de CT scanner van het Biomedical Imaging Center in Weill Cornell.

Bij zo’n scanning worden er tussen de 200 en de 500 beeldlagen gemaakt van een object.
Stuelke laadt deze beelden in zijn computer en kent dan verschillende lagen verschillende kleuren en densiteiten toe zodat de meest vreemde effecten ontstaan, vertrekkend vanuit eerder gewone dingen zoals een Barbie pop, een batterij gestuurd konijntje, een i-phone, enz.

Innerlijke landschappen.
(de I-Phone van zijn vriend werkte nog steeds na hevige dosissen straling!)

Je zou kunnen denken dat hij op zoek was naar verborgen gebreken, naar ontdekkingen die ons als consument werden onthouden, zeker als je hieronder de Chicken Mc Nuggets van Mc Donalds bekijkt, maar niets is minder waar.

Wetenschappelijke inzichten worden terzijde gezet, enkel het instrument komt uit die hoek en vormt een wel zeer hedendaags palet om kleuren en vormen te bewerken.

 

De scan als camera, de camera met een diepte-dimensie.
Je vindt er iets van de ‘waw’-emotie in die de jonge fotografie ervaarde bij het maken van de eerste fotogrammen: een voorwerp dat je op fotografisch papier legt en waarvan de uiterlijke omlijning na ontwikkeling voor nieuwe waarnemingen zorgt.

De kunstenaar Robert Heineken was uiteraard ook een inspiratiebron met zijn vreemde voedselfoto’ s, maar naaast die ‘waw’ kun je toch ook de bedenking maken dat wij in een wereld leven waarvan de innerside, de binnenkant ons totaal onbekend is.

 

De speelgoedonderzeeër, de barbiepop, hun constructie mag ons worst wezen (beter toepasselijk op innerlijk van big mac) maar door de lagen in te kleuren ontstaat een nieuw beeld van hun verschijning, ze zijn aanwezig als ‘geconstrueerde’ wezens, en zijn daarmee in meerdere mate familie van het menselijke geconstrueerde wezen.

Hun verschijning moet bedacht worden, uitgetekend, terwijl de ontwerper er alles aan doet om deze innerlijkheid zo goed mogelijk te camoufleren om ons geloof in de vanzelfsprekendheid te bevestigen.

CT scans waren in de kunst al aanwezig om oudere versies van een doek te ontdekken onder de definitieve versie, maar hier wordt de scan het andere oog.

Je kunt nog niet van een vierde dimensie spreken (wiskundig zou je kunnen spreken van de 32 raakpunten) maar hun innerlijk laat doe dat ze hun dimensie naar binnen laten imploderen terwijl we gewend zijn de volgende dimensies naar de uiterlijke ruimte te projecteren.

Je kunt met een zekere ‘vertedering’ naar de kniegewrichtjes van de Barbie-pop kijken, maar gescand laat ze andere dimensies van haar alomtegenwoordigheid zien: haar geconstrueerde aanwezigheid, terwijl haar icoon juist verwijst naar de uiterlijke onderdelen van het begrip ‘vrouwelijkheid’.

Wie er niet genoeg van kan krijgen verwijs ik graag naar http://www.radiologyart.com

En als je volgende keer onder de scanner moet, vraag dan of de medische beeldvormer je sleutelbeen wat meer oranje kan geven terwijl je hersenmassa best zeeblauw mag zijn.

---