302_9eb64c1903adfd697efdefd8d0af56cb

Nu mijn werk er in deze stad opzit, wil ik weer graag onze correspondentie verder zetten.
De verloren tekeningen van Columbus’ zoon heb ik intussen verlaten, en ik zwerf tussen veilingen, expertises en gewaardeerde (lees gratis) medewerking aan het erfgoed of wat daarvoor moet doorgaan.

Ik weet niet waarom ik in de Augustinerkerk in Wenen binnenliep, of we zouden Jungs synchronisatie weer moeten oppakken, maar ik kwam er plots oog in oog te staan met het beeld dat ik je hierbij meestuur.

Ik heb brullende, gapende, slapende, triomfantelijke, vertederende, felle en tamme leeuwen gezien in mijn werk voor de beeldende kunsten, maar een wenende was mij tot op de dag van vandaag onbekend.

Ik had de tijd niet om te ontdekken wie of wat hij beweende want vliegtuigpassagiers moeten om allerlei redenen bijna een dag op voorhand op de luchthaven zijn, maar de foto spreekt voor zichzelf.

En toen ik eenmaal vastgeklikt was en wij ons op comfortabele hoogte bevonden, kwamen jouw verhalen over leeuw en welp me voor de geest.

Natuurlijk heb ik ze bewaard.
Daar is het geheugen van onze computers voor gemaakt.

In Columbus’ tijd zou een vrachtschip zijn nodig geweest om de documenten van de vijf voorbije jaren mee te slepen, nu volstaat de boterhamdunne laptop met zijn harde schijf om de tijd terug te draaien.

Ik ben zo vrij geweest je verhaal “Heen en Terug” bij je linken te zetten zodat de lezer ook die weg kan opgaan, maar ik denk dat we ook je Leeuw zachtjes kunnen loslaten.

Het is een poging om zijn tranen te drogen.