738_5bd8ab0eb329e374ed241efe65dc0162

“During my absence a little negro boy was engaged, who will go out with the carriage. I cannot look through the window.
I can’t bear this pale foliage, this red earth, this heavy atmosphere!
So Mamma said that we will stay in Paris! Heaven be praised!”

(uit haar dagboek)

Maria Bashkirtseff was een fervente dagboekschrijfster.
Het zijn deze dagboeken en hun diverse uitgaven die haar berucht en bekend hebben gemaakt na haar kort leven en lange zwerftochten.
Vierentachtig geschreven delen zijn er bewaard in de Bibliotheque Nationale in Parijs.
Wat ervan is gepubliceerd is meestal ingekort en…sterk gecensureerd. (uitgezuiverd heet dat dan)
In het Nederlands verscheen bij Bruna: “Waarom zou ik liegen?”

In 1911 verscheen er zelfs een parodie op haar leven en werk:
“Sorrows of a Super Soul: or the Memoires of Marie Mushenough geschreven door Stephen Leacocok en recentelijk was er nog een theaterbewerking door Alleggria van de briefwisseling tussen Marie en Guy de Maupassant.

vendredi 18 juillet 1877

” Je serais si fâchée si l’on croyait que j’écris des Oh ! et des Ah ! par affectation.
Je ne sais pas pourquoi j’imagine qu’on ne me croit pas, et alors, j’assure, je jure, et c’est, tout en n’étant pas agréable, assez bête.
C’est que, voyez-vous, je veux changer, je veux écrire très simplement, et je crains qu’en comparant avec mes exaltations passées, on ne comprenne plus ce que je veux dire.”

U gelieve de korrel zout meteen over deze woorden te verstrooien.

In 1884 schildert ze het hierbij gevoegde doek “The Meeting”.
Ze haalde er geen prijs mee maar het werk werd door de Franse Staat aangekocht en er werden talrijke lithografieën en gravures van verspreid.
(je kunt zelfs een mooie 19de eeuwse mezzogravure ervan in de winkel van Baumgarten kopen)

Dit mooie werk kwam al dadelijk in opspraak omdat het in stijl en uitwerking wel heel erg leek op de doeken van haar leermeester “Jules Bastien-Lepage. (Pas mèche, bijvoorbeeld, 1882)
Ook met haar doek “Jean and Jacques” kreeg ze de kritiek over zich heen omdat de manier waarop ze beide kinderen schilderde helemaal in de trant van de door haar bewonderde Jules zou zijn geweest.
Ze wees verontwaardigd elke suggestie van “assistentie” af.

In de Meeting schildert ze een groepje straatkinderen in een erg naturalistische en toch geënsceneerde manier.
Zowel in haar tonaliteiten als in haar compositie en dramaturgie staat het werk los van elke stroming die in 1884 opgeld maakte. (zoals het impressionisme, symbolisme, enz.)
Er is heel wat interactie in het groepje kinderen, niemand poseert, ze zijn goed geregisseerd maar komen heel direct over.

“vendredi 1er août 1884
Quand je vous servirai des phrases attendries, ne vous y laissez pas trop prendre.
Des deux moi qui cherchent à vivre, l’un dit à l’autre :
– Mais, éprouve donc quelque chose, sapristi ! – et l’autre qui essaie de s’attendrir est toujours dominé par le premier, par le moi-spectateur qui est là en observation et absorbe l’autre.
Et ce sera toujours comme ça ?
Et l’amour ?

Een mooie vraag om mee te eindigen, maar ik beloof je, beste reisgenoot, morgen meer, zoals dat hoort in de Liefde.