OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Weldra zal ik in boekvorm over hen allen schrijven.
Ik druk ze aan het hart die mij verdrukten.
Mijn grootmoeders.
Mijn dertig grootmoeders.
Het is geen symbolisch getal, het slaat niet op een verhaal uit de Bijbel, noch minder is het een overdrijving en ook geen nauwkeurige kwantiteit, het is een verzameling, en dertig wil zeggen: veel, want zij zouden over 77 spreken, maar doe mij maar wat minder kabbala al zal enige mystiek zeker nodig zijn om het te begrijpen.
Ook het begrip “grootmoeder” is een rekbaar begrip.
Je zou “wijze vrouw” (vroede vrouw) kunnen schrijven, maar sommigen blonken, althans in mijn beperkte ogen, uit in alles behalve in de alom gekende wijsheid, net zoals ik.

“Es hofft der Mensch, so lang er lebt.”, dat was het motief van mijn Pruisische grootmoeder, nooit verlegen om een citaat, wat zeg ik, levend van citaten en zelfs daarmee gestorven!(“Niemand ist unersetzlich, Traurigkeit macht Herzeleid!”)
Een meer Nederlands gezegde: “Het is tevergeefs gefloten als het paard niet pissen wil”, en al stond het testamentair vast dat dit op haar grafsteen moest komen, het is van de weinige dingen die haar niet zijn gelukt, al was dat eerder aan een stedelijke verordening dan aan onze goede wil te wijten.

Zij is mijn meest beroemde grootmoeder, althans in onze kringen, en die zijn nogal uitwaaierend zoals dat hoort van mensen die om geen leugen verlegen zitten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

U ziet hierbij één van haar meest merkwaardige voorwerpen.
En wat meer is, ik hoop hem niet al te lang meer te moeten zien.
Een theepot?
Inderdaad. Maar niet zo maar een theepot.
Eerst en vooral: het is een Ridgways (Bedford en Stoke on Trent) en aan de boog en pijlkoker onder de theepot te zien is hij gemaakt rond 1895-1905.
Ruw geschat zou hij op de markt makkelijk een prijs van 150 euro waard zijn.
Hij is, en hoe kan het anders, van het patroon “Simple”, een patroon dat erg zeldzaam werd dus zeer gegeerd door verzamelaars.

U moet vooral goed kijken.
Mooie eenvoudige bloemenmotief, vaak naar de States uitgevoerd, fraai gedecoreerd en van vorm (rechthoekig) ook al niet zo’n alledaagse verschijning.
Toch is er iets met hem aan de hand, aan de tuit om nauwkeurig te zijn.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Deze theepot werd als wapen gebruikt. Door de Pruisische.
Op een vroege morgen werd deze merkwaardige vrouw gewekt door een vreemd geluid aan de voordeur.
Iemand wilde zich duidelijk nogal onhandig toegang verschaffen tot het pand.
De onvergetelijke winter van dat jaar zorgde op dat vroege uur voor korte dagen en zeer lange nachten, en nadat ze in de donkere keuken was beland en de deur langzaam opendraaide, greep ze het eerste en beste voorwerp dat haar onder handen kwam.
Het was de theepot, de Ridgeways.
Met de tuit duwt ze in de rug van de duistere figuur die intussen zachtjes de deur weer wilde sluiten en roept: “Alte Vögel sind schwer rupfen!” (Oude hanen zijn moeilijk te plukken!).
De figuur blijft als versteend staan, steekt zijn handen omhoog en zegt “Ich bin’s!”
Hij wil zich kenbaar maken, draait zich om, slaat met zijn hand waar rond de ringvinger een zware zegelring voor een onzachte ontmoeting zorgt tussen porselein en grootvader August.
De tuit breekt vooraan af, de Pruisische gilt: “Rede weinig, höre viel” en staat met de geschonden theepot in aanslag voor de lichtelijk aangeschoten man.

Het verhaal werd later op alle feesten en partijen verteld en waarschijnlijk aangedikt, maar ik zie het nog steeds gebeuren als ik naar de Ridgeways kijk.

Met zijn geschonden tuit bleef hij jarenlang in een of andere kelderruimte rusten tot ik hem op een dag weer terugzag terwijl de Pruisische mij met een kop lindenthee en het citaat Gute Ware kostet ihr Geld de renaissance van de Ridgeways verklaarde.

Er zat een mooi rubbertje rond zijn gekwetste tuit, en als je goed kijkt, lees je: “Taiwan” op het witte ding.
Maar de thee smaakte zoals vroeger.

Nu ik haar verhaal bij de mijn bundel van de dertig grootmoeders opneem, mag de theepot het huis uit.
De letters nemen zijn rol over, en wellicht kan hij iemand plezier doen, want telkens ik het ding zie, zie ik hen beiden in de donkere hal staan en kom ik de eerste uren niet tot zinnig werk.

Genoeg gelachen.
Wie hem wil (denk eraan, het is een Ridgeways!) mag mij een bod doen en mij beloven hem eerbiedig over te leveren aan de volgende generatie.
Dit verhaal krijg je erbij, ondertekend door de auteur.
Mocht er iemand zijn, mail dan naar timelesscollection@skynet.be en zeg wat hij je waard is.
Het hoogste bod wordt vrijdag 3 februari na middernacht aan de betrokkene persoonlijk bekend gemaakt, gesteld dat er een bod zou zijn.
Ik verwacht een som en een leuke formulering (mag in versvorm) van de belofte goed voor de theepot te zorgen en hem in beste staat over te leveren.
Met het geld brand ik alvast een kaars ter nagedachtenis, en ik zeg met de Pruisische: “Von schönen Worten wird man nicht satt.”