Vatican Is Said to Force Jesuit Off Magazine
By LAURIE GOODSTEIN , New York Times today

An American Jesuit who is a frequent television commentator on Roman Catholic issues resigned yesterday under orders from the Vatican as editor of the Catholic magazine America because he had published articles critical of church positions, several Catholic officials in the United States said.

The order to dismiss the editor, the Rev. Thomas J. Reese, was issued by the Vatican’s office of doctrinal enforcement – the Congregation for the Doctrine of the Faith – in mid-March when that office was still headed by Cardinal Joseph Ratzinger, the officials, who spoke on condition of anonymity because they were not authorized to speak on the matter, said.
Soon after, Pope John Paul II died and Cardinal Ratzinger was elected pope, taking the name Benedict XVI.

America magazine, a weekly based in New York City, is a moderate-to-liberal journal published by the Jesuits, a religious order known for producing the scholars who run many of the church’s universities and schools.
The Jesuits prize their independence, but like everyone in the church, even their top official, the Jesuit superior general in Rome, ultimately answers to the pope.
In recent years America has featured articles representing more than one side on sensitive issues like same-sex marriage, relations with Islam and whether Catholic politicians who support abortion rights should be given communion.
Church officials said it was the publication of some of these articles that prompted Vatican scrutiny.

Father Reese, in a statement yesterday, confirmed his departure but gave no indication that he was resigning under duress:
“I am proud of what my colleagues and I did with the magazine, and I am grateful to them, our readers and our benefactors for the support they gave me.
I look forward to taking a sabbatical while my provincial and I determine the next phase of my Jesuit ministry.”

Catholic scholars and writers said in interviews yesterday that they feared that the dismissal of such a highly visible Catholic commentator was intended by the Vatican as a signal that debating church teaching is outside the bounds.
Some Jesuits said that within the last two years they had received spoken or written warnings from then-Cardinal Ratzinger’s office about articles or books they had published.

Stephen Pope, a moral theologian at Boston College who wrote the article critical of the church’s position on same-sex marriage, said of the dismissal:
“If this is true, it’s going to make Catholic theologians who want to ask critical questions not want to publish in Catholic journals. It can have a chilling effect.”

Father Reese, who is 60 and has been editor of America for seven years, is a widely regarded political scientist.
He has written several books that examine the Roman Catholic Church as a political institution as well as a religious one, a rather secular approach that was not appreciated in Cardinal Ratzinger’s office, an official there said in an interview last month.
Jesuit officials said Father Reese was informed of his ouster just after he had returned from Rome, where he had been interviewed by nearly every major American news outlet covering the pope’s funeral and the elevation of Cardinal Ratzinger to pope.
He is being replaced by his deputy, the Rev. Drew Christiansen, a Jesuit who writes often on social ethics and international issues, and whom Father Reese recruited to the magazine in 2002.

Catholic experts said yesterday that they were stunned to learn of Father Reese’s dismissal.
“I’d think of him as sort of a mainstream liberal,” said Philip F. Lawler, the editor of Catholic World News, a news outlet on the more conservative end of the spectrum. “I think he’s been reasonably politic.
I watched him during the transition, and I cannot think of a single thing I heard that would have put him in jeopardy.”

The Congregation for the Doctrine of the Faith first complained to Jesuit officials about the magazine four years ago, the church officials said, after America published a special issue with articles criticizing “Dominus Jesus,” a document on interfaith relations and the supremacy of Catholicism that had been issued by the Congregation.Dominus Jesus was broadly denounced by many Catholic and non-Catholic theologians who said it would undermine decades of bridge-building with other faiths, and even with other Christian denominations.

“They were just reporting what a lot of people were saying, they weren’t stirring up trouble,” said the Rev. Mark Massa, a Jesuit who leads the Center for American Catholic Studies at Fordham University.
“I can’t think of anything they’ve reported that was scandalous.”

Cardinal Ratzinger’s office also complained to the Jesuits about articles America had published on gay priests and on the work of the Congregation itself. The Congregation threatened either to order the dismissal of Father Reese or to impose a committee of censors to review the magazine’s content, but backed down after discussions with the Jesuits, church officials said in interviews yesterday.

The magazine then began to more regularly solicit articles examining a single issue from a variety of viewpoints.
In 2001, it published a piece Father Reese had solicited from then-Cardinal Ratzinger as a response to an article by Cardinal Walter Kasper, a German who works in the Vatican, that had criticized the Vatican and in particular the Congregation as failing to give local churches and bishops sufficient autonomy.

“For a long while,” Cardinal Ratzinger wrote,
“I hesitated to accept this invitation because I do not want to foster the impression that there is a longstanding theological dispute between Cardinal Kasper and myself, when in fact none exists.

“Then in 2004, the Congregation took issue with two more articles:
one by Professor Pope of Boston College on same-sex marriage, which criticized the Congregation for issuing a document that he argued dehumanized gay men and lesbians; and one by Representative David R. Obey, a Wisconsin Democrat, who bristled at bishops who would deny communion to Catholic politicians like himself who support abortion rights.

In both of these cases, Father Reese published opposing viewpoints. Mr. Obey’s piece was actually a response to an earlier article in America by Archbishop Raymond L. Burke, now of St. Louis, who had called for Catholic politicians who support abortion rights to change their positions or be denied communion.

The Rev. Richard John Neuhaus, editor of another Catholic journal based in New York, First Things, which is more conservative than America, said yesterday, “It would be fair to say that during the pontificate of John Paul II that America apparently saw itself or at least certainly read as a magazine of what some would describe as the loyal opposition.
And, needless to say, there’s dispute over the definition of ‘loyal’ and the definition of ‘opposition.’ ”

But Father Neuhaus added that he considered Father Reese a friend who was always “fair-minded” even when they disagreed.

At the Jesuits’ American headquarters in Washington, a spokesman, the Rev. Albert Diulio, said Father Reese and his provincial had jointly agreed on the job change. But he said he did not know if Father Reese had resigned under duress.The Rev. Thomas Smolich, who as the Jesuit provincial of California is Father Reese’s supervisor, said he was discussing with Father Reese about what he would do next. “Tom is a very talented guy,” he said.
“There are many things he could do in Jesuit and Catholic ministries, in a university, in journalism of some kind.”

After the election of Pope Benedict XVI, America ran an editorial that said:
“A church that cannot openly discu
ss issues is a church retreating into an intellectual ghetto.”

De prent is van Furini, de dochters van Lotte, een merkwaardig bijbels verhaal waarin de vader gasten ontvangt die ’s nachts worden lastig gevallen door hun vijanden.
In plaats van hen uit te leveren geeft hij zijn dochters aan het gespuis want de gastvrijheid stond erg hoog aangeschreven, zegt men.

En zo hevig mooi als hij de vrouwen schilderde, al dan niet als Bijbelse figuren vermomd, zo treft hij in zijn uniek doek “Johannes, de Evangelist” een ongewone toon, namelijk hij schildert de jongste van de vier evangelisten werkelijk als jongen.
Het was, zoals in het evangelie vermeld staat, de jongen die Jezus liefhad en die zijn hoofd op zijn borst liet rusten bij het laatste avondmaal, net zoals we weten dat Jezus aantrekkingskracht op de vrouwen uitoefende, want staat er, ze volgden hem, en al schreeuwt men bij hoog en bij laag het tegendeel van de daken, Maria Magdalena stond wel met zijn ma onder het kruis, in gezelschap van Johannes trouwens.
Furini schilderde ook een Magdalena, een berouwvolle noemt hij haar en een mooi detail: een reproductie van dit doek hoorde bij Freuds kunstcollectie.

Hier de jongen. Hij is nauwelijks bekomen van wat hij heeft meegemaakt, en hij probeert woorden te vinden om deze ervaringen over te bregen.
Zijn schoonheid zul je terugvinden in zijn woorden tot in de visioenen over het einde der tijden.
De rode mantel over de schouder geslagen zie je hem denken en dromen tegelijkertijd, een combinatie waar de Kerk en de Vrijzinnigheid altijd bang van is geweest.

Grote herrie in de kunstwereld, enkele jaren geleden.
Een “heilige maria” van een Engels-Nigeriaanse kunstenaar, Chris Ofili had een klomp olifantenpoep als linkerborst, en verder was ze omringd door knipsels uit pornoboekjes, voorstellende borsten, billen en kutjes.
De katholieke aartsbisschop riep op tot verwijdering van dit werk, in de States werden de subsidies van de Tate Gallerie ingetrokken (en later weer teruggegeven), kortom de aandacht was gevestigd.
De schilder kreeg de mooie bijnaam ‘The elephant man’, in 1996 de grote Turner prijs en intussen hangt zijn werk in diverse grote musea,vertegenwoordigde hij U.K. in Venetië en…werd gisteren in New York nieuw werk van hem getoond, namelijk 180 aquarellen, voornamelijk gezichten, maar ook mooie kleurrijke vogels in een prachtige tuin.

Je weet dus waar ik nu ben. Toevallig kwam ik bij de opening van de tentoonstelling terecht, en ik was erg ontroerd door de prachtige werken van Chris Ofili.
Wij zijn zo gewoon aan de codes van de oude Europese kunst dat we vergeten welke vitaliteit er in Afrika schuilt, een vitaliteit die we nog altijd koloniaal benaderen: we verzamelen ze, maken ze te gelde, maar we bekijken haar niet of laten haar links liggen.

Een reeks aquarellen kreeg ‘witte’ lippen als titel, en de titel van deze serie ‘The unkissed’ verklaart hun kleur.
Dat is het wat ons schort: ons werkelijk te kort aan liefde omdat we alleen omarmen en kussen wat we kennen of denken te kennen.
In feite kussen we vooral onszelf en dat durven wel eens liefde noemen.
Ik stuur je één vroeger werkje van hem mee, the afro lunarlovers.

Uitgestuurd om een verdwenen collectie van Columbus’ zoon te vinden is de confrontatie wel erg hard.
We waren beter thuis gebleven, denk ik soms.

A GLASS OF BEER

The perfect murder has no reasons, he said,
the perfect murder needs only a perfect object,
as it was in Auschwitz.
Not the crematoria, of course, but as it was
afterwards, outside working hours.
And he fell silent
looking at the froth on the beer
and taking a sip.

The perfect murder is love, he said.
The perfect murder doesn’t require anything perfect
except giving
as much as you can.
Even the memory of gripping the throat
is eternal. Even the howls that rocked my hand,
even the piss that fell like grace on cold flesh,
even the heel of the boot awakens another eternity,
even the silence,
he said,
looking at the froth.

True, a decent job frees a lot, but
a perfect murder doesn’t lose
a drop,
like the lips of a child, he explained,
like sand and froth,
like you,
listening,
sipping and listening.

AMIR OR (Israel)
Translated by Tsipi Keller

De prent komt uit de verdwenen collectie van F. Columbus.
Link naar de site van Amir Or , zie links.

Ook dit is een meester.
Zelfportret toen hij zo’n 21-23 jaar jong was.
In bruin en zwart krijt opgezet en dan met het penseel de zwarte vlekken uitgewerkt zodat er aan de linkerkant een groot kunstmatig licht binnenvalt.
Het is een snelle schets, best mogelijk voor een spiegel gemaakt.
Misschien zo snel dat hij gewoon zijn open mond getekend heeft, zoals hij daar bezig was, druk aan het werk, geconcentreerd op zijn beeld.

Hij heet Rembrandt van Rijn, en hij heeft de toekomst nog voor zich.

Dit prachtige 16de eeuwse Venetiaans glas is door zijn eenvoud ook een kunstwerk.
Het gouden laagje is er zo dun op aangebracht zodat je de wijn nog door het glas kon zien en uiterlijke en innerlijke schoonheid met elkaar in kontakt konden blijven.
Een vriend van mij zei dat het glas net zo goed in Antwerpen kon gemaakt zijn waar rond dezelfde tijd (1515-1550) dergelijk mooi glas werd gemaakt “façon de Venise”, op de manier van.
Antwerpenaars hebben altijd smaak gehad, zeker als er centen mee gemoeid waren want de Spaanse Brabanders hadden wel ’t een en ’t ander gemeen met hun Amsterdamse soortgenoten.
Dit prachtige glas staat nu te pronk in het British Museum, mijn voorlopige opdrachtgever.
Ik heb in mijn (wit gehandschoende) handen kunnen nemen en het naar licht gehouden.
En vijfhonderd jaar doorzichtigheid was even mijn aandeel.

Marsilio Ficino.
Nooit heeft hij de omgeving van Florence verlaten.
Op zijn veertiende leidde hij al zijn eigen Florentijnse academie, gesteund door de Medici en hen weer inspirerend, vertaalde hij in hun opdracht Plato in het latijn.

Als denker gaf hij de vroeg Rennaissance gestalte.
In zijn leven dat zich afspeelde tussen 1433 en 1499 was hij denker, dokter (zoals zijn vader) dichter, musicus, wetenschapper en op latere leeftijd zelfs priester.

Via Plato kon je de diepste kennis van de menselijke ziel opdoen, en hij duidde deze wijsgeer als een ware voorloper van de Christelijke waarden.

Ficino constateert dat de menselijke ziel een groot verlangen heeft om aangeraakt te worden.
Tegenwoordig manifesteert dit verlangen zich vooral door een sterke behoefte aan fysieke aanraking en dit is een van de dingen die Ficino zo actueel maakt in deze tijd.
In een van zijn brieven geeft hij de hint:
‘U hoeft niet te bewegen om aangeraakt te worden.’
Wie dit verlangen van de ziel probeert te stillen in de fysieke wereld, heeft steeds sterkere zintuiglijke prikkels nodig, die het verlangen weer versterken.
Dit verklaart de hang naar de ultieme ervaring, naar de uiteindelijke overtreffende trap.
De neiging om steeds de grens te verleggen in zintuiglijk genot, zal de honger van de ziel nooit kunnen stillen.

Men zegt dat er in zijn werkkamer steeds een lichtje brandde voor het borstbeeld van Plato.

Een ander mooi verhaal:
De leer van de onsterfelijkheid van de ziel was een essentieel onderdeel van Ficino’s levensbeschouwing.
Met zijn goede vriend en mede-filosoof Michele Mercati sprak hij af dat degene die het eerst zou sterven, de ander door een teken zou laten weten dat zijn ziel nog bestond.
Als Mercati op een nacht zit te studeren, hoort hij plotseling de hoefslag van een galopperend paard, dat voor de deur van zijn huis blijft stilstaan.
Tegelijk hoort hij de stem van Marsilio Ficino, die hem toeroept:
‘Michele, het is waar, het is allemaal waar!’
Michele opent het venster en ziet degene die hij gehoord heeft, spoorslags op een wit paard wegrijden en uit het gezicht verdwijnen.
Later bleek dat Ficino op dat zelfde moment was gestorven.

Ficino verenigde de filosofische traditie van Plato en Hermes Trismegistus met de Christelijke traditie zoals die in de Middeleeuwen vorm had gekregen.
Hij verenigde de verering van God de Vader met de menselijke waardigheid van het individu, door erop te wijzen dat het individu een onsterfelijke ziel heeft en dat de ziel juist door haar onverbrekelijke verbinding met God onsterfelijk is.

In zijn boek De Vita triplici schrijft hij mooie dingen over “de melancholie”.
Hij ziet haar niet, zoals de toenmalige middeleeuwse geleerde, als een ziekte, maar als een voorname drijvende kracht die de creativiteit in de kunstenaar aanscherpt.

Dürer heeft er een prachtige prent van gemaakt.
Kijk hoe alles in een grote chaos ligt en de gevleugelde denker somber voor zich uitstaart.

De vita coelitus comparanda heet het derde boek in deze cyclus.
Mogelijkheden om een hemels leven te leiden.
Je zou van minder melancholisch worden.
Ik stuur jullie mijn vriendschap, meer bezit ik niet.

Scientists found to resort to self-censorship to avoid backlash

By Julie Bell
The Baltimore Sun

Microbiologist Eckard Wimmer never conducted the next big experiment he had planned, not after the public drubbing he took in 2002 when he reported building a live polio virus from scratch.
A firestorm erupted over the ethics of making the pathogen, and Wimmer – although convinced that the experiment and its publication in the journal Science were ethical – decided he didn’t want to go through anything like it again.

Today, another paper in the same prestigious journal raises questions about how common it is for researchers to do what Wimmer did: censor their own work to avoid controversy.
The answer has serious implications for scientific research and whether it is widely biased by the fear of backlash.

Citizens and interest groups can influence the debate about a proposed ban on human cloning by contacting their legislators.
But a worried researcher’s decision to avoid an experiment or leave controversial data unpublished can affect the outcome of science without a word of public debate, the authors say.

“The problem is, we don’t know what’s being censored and why,” said Jon Merz, an assistant medical ethics professor at the University of Pennsylvania and a co-author of the study.
Co-author Joanna Kempner, a sociologist and University of Michigan research fellow, added that
“controversy may be shaping scientific agendas.”

The paper’s findings are based on 10 pilot interviews and 41 in-depth interviews with researchers from prestigious U.S. academic departments in seven fields – neuroscience, sociology, molecular and cellular biology, genetics, industrial psychology, drug and alcohol abuse, and computer science.
About 42 percent described how their work had been targeted for public censure in one form or another, the paper said.
But the authors were surprised to find that scientists were most affected by so-called “informal constraints,” such as the fear of breaching an unspoken rule against inquiry in a particular area.

The paper avoids specifics to protect the identities of those interviewed, and the limited sample means findings can’t be generalized.
But Merz and Kempner said in interviews that a number of the scientists they surveyed avoided topics considered politically incorrect, such as those – like the controversial book “The Bell Curve” – that explore race and intelligence.

Others said they have given up experiments on dogs – traditional objects of medical research – to avoid the wrath of animal rights activists.
And a psychologist told the authors he quashed his own idea for a study of “subtle cues” that may be misinterpreted as sexual harassment, fearing it would be too controversial.

The paper’s release comes amid criticism of Harvard University President Lawrence Summers, who riled scientists and women’s rights groups in January with comments that some viewed as an endorsement of research into the innate differences between the sexes to explain why fewer women have succeeded in math and science than men. He has since apologized.

Though not based on a particular study, Summers’ experience exemplifies the controversy that can result when academics cross an “unspoken” line – as well as the beneficial debate that follows when their ideas are subjected to rigorous scientific scrutiny, Kempner said.

Kempner conducted audiotaped interviews in 2002 and 2003, a period marked by controversies over published or publicly funded research.
During that period, for example, the National Institutes of Health reviewed more than 200 scientific projects reportedly targeted by the conservative Traditional Values Coalition.

Meanwhile, editors of research journals were scrambling to develop policies on publication of findings that conceivably could be used by bioterrorists.
The editors were reacting to criticism of Wimmer’s 2002 paper, which described how to construct poliovirus from DNA samples that can be ordered through the mail.

Wimmer, a professor at the State University of New York, Stony Brook, said his intent was to raise awareness.
“The time had come where somebody would have to show that viruses have to be looked at as chemicals,” he said, adding that any virus can be synthesized if its structure is known.
Publicizing that issue, he said, forced society to be “aware of that and cope.”
Still, he found the experience – which included a lambasting by genomics luminary J. Craig Venter – so unappealing that he scrapped the experiment he had planned to do next.
That experiment, already funded, would have attempted to turn a similar, benign virus into polio by tweaking its genetic code.
If it had worked, Wimmer said, it might have proved how easily the related virus could naturally morph into real polio.
That would challenge the wisdom of ending polio vaccinations because the disease has been virtually eradicated here.

Uproar over controversial science is nothing new, and Merz and Kempner acknowledge it can sometimes be positive.
For example, they said, the rules of “informed consent” for human research subjects were strengthened after public backlash over controversial experiments. They included the infamous Tuskegee Syphilis Study in which researchers studied the untreated progression of the disease in blacks and watched them die – long after drugs to cure the disease had been discovered.
But sometimes, scientists argue, controversy can snuff an entire area of inquiry.
Stanley Milgram, for example, tricked his research subjects into believing they were part of an experiment in which they were to administer a series of increasingly strong electric shocks to another person.
The shocks were fake and the other person was an actor, but the 1960s experiments at Yale University created a furor over whether it was ethical to mislead research subjects.
Milgram found that 65 percent of his subjects were willing to give extraordinarily strong “shocks” to others, providing insight into how ordinary people obey authority even when they believe it’s harmful, said Thomas Blass, a University of Maryland, Baltimore County, psychology professor and author of a recent Milgram biography.

Today, Blass said, ethics overseers are unlikely to allow anything that involves tricking a research subject.
As a result, even though he’d like to follow up on Milgram’s work, he said he censors himself by not bothering to try.

“What distinguishes between those who obey destructive orders and those who don’t?” he asked. “We don’t know.”

Bruce Rind of Temple University is another example.
In 1998, he analyzed 59 previous studies of college students who had been sexually abused as children.
His findings challenged the conventional wisdom that such abuse always causes intense harm.
But the backlash from politicians and the media was so furious that Rind has abandoned research in the field.
“Even data that I had collected before the attacks went on hold,” Rind said in an e-mail exchange.

“The funding situation and media treatment obviously favor only research on socially sensitive issues that aims at confirming the prevailing opinion.
Researchers who don’t conform to this can pay a price.

“Real science, though, needs both attempts at confirming and at disconfirming,” he continued.
“A big problem in research, then, on socially controversial topics is self-censorship, which we do to avoid being censured.”

Het beeld hierbij is van de wenende Hagar, een schilderij van Gerbrandt

Bijna altijd zijn de grote meesters zowel vroeger als nu begaafde tekenaars.
Kijk, deze tekening is van dezelfde hand die het prachtige doek van het laatste avondmaal schilderde waarover ik je gisteren sprak.

Hij is moe, zoveel is duidelijk.
Hij is erbij gaan liggen.
De hand aan het hoofd.
De benen nog opgetrokken.
Je weet niet of hij slaapt of gewoon even wil rusten.
Hij is naar het leven geschetst.

Misschien roept iemand zijn naam, willen ze verder, op weg naar de stad.
Een stift vol leven, ook in rust.
Gerbrandt mag nu zijn laatste avondmaal schilderen.

Het is er donker.
Je moet al goed kijken om alle personages te herkennen.
Maar het wordt vlug duidelijk: er is iets dramatisch aan de gang, iets dat al gebeurd is, maar nog niet zichtbaar werd.
Je ziet het aan de houdingen van personages.
Ik toch niet?
Wie zou dat nu in zijn hoofd halen?
Je bedoelt mij toch niet?

De schilder Gerbrandt van den Eeckhout (1621-1674) leefde en werkte in Amsterdam terwijl Sweerts in Rome, Brussel en het midden Oosten verbleef.
Zijn vader Jan Pieterszoon was net zoals vele vaders van beroemde schilders goudsmid, en het zal ons dus niet verwonderen als Gerbrandt net zo goed op de hoogte is van deze kunst als van de kleuren.
Hij wordt één van de vele leerlingen van Rembrandt, en al vlug blijkt dat hij net zoals zijn meester erg veel van het chiaroscuro houdt: het licht en donker dat in die tijd zo’n ophef maakt.
Hij imiteert Rembrandt zo goed dat hun werken wel eens met elkaar verwisseld worden.
We weten dat hij een echte vriend van de meester werd, dat hij een bekend taxateur was en een gewaardeerd kunstkenner.

Ik ken weinigen die het verraad zo goed in beeld hebben gebracht als deze Amsterdammer.

Zwaar is de lucht
met blauwe regen overgoten
seringengeur tot in de uithoeken.

De gierzwaluwen zijn terug.

Wanneer kom jij?